جهات الترجيح مساوى بودند در آن صورت شما حق نداريد از پيش خود قضاوت كرده و بگوئيد : فلان حق و به همان باطل بلكه واجب است بر شما تأخير بيندازيد تا به محضر امام رسيده و از حضرت حق و باطل را مسئلت داريد سپس حضرت حكم به وجوب تأخير را معلّل ساختند به اينكه : فان الوقوف عند الشبهات خير من الاقتحام فى الهلكات .
2 - در صحيحه جميل بن درّاج حضرت ابتدا همان كبراى كلّى را فرمودهاند كه : الوقوف عند الشبهة . . . . سپس جملهاى هم افزودهاند كه : على كل حق حقيقة و على كل صواب نورا [ حقيقت و نور همان قرآن است كه ميزان تمييز حق از باطل است ] و بعد از اين زمينهسازى مىفرمايد : هرآنچه موافق كتاب است بدان اخذ كنيد و هرآنچه مخالف است آن را طرح كنيد ، در حديث قبل جمله الوقوف . . . علة الواجب بود و علة الواجب واجبة به حكم قانون سنخيت ميان علت و معلول و در اين حديث اين جمله مقدمة الواجب است و مقدمه واجب واجب است عقلا .
3 - در روايات سه راوى به نامهاى زهرى و سكونى و عبد الاعلى نيز چنين آمده :
الوقوف عند الشبهة خير من الاقتحام فى الهلكة [ تمام اينها بنا بر اينست كه مراد از هلاكت عقوبت باشد ] سپس فرموده : حديثى را كه از طرق غير معتبر به شما رسيده و سند درستى ندارد نقل نكردن بمراتب ثواب آن بيشتر است از نقل و نشر روايات فراوان هرچند كه معتبر باشند .
4 - در روايت ابى شبيه از امام باقر يا امام صادق ( ع ) و موثقه سعد بن زياد از نبى اكرم ( ص ) مىخوانيم : در باب نكاح و ازدواج اجتماع و توافق نكنيد بر شبهه يعنى اگر احتمال داديد كه فلان زن محرم شما است و ازدواج با او حرام است حق نكاح نداريد و بر شما واجب است كه عند الشبهه توقف كنيد
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 329
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٣٢٩