تحريميه عبارتست از طوائفى از سنّت كه مجموعا از سنّت به چهار طائفه روايت تمسك كردهاند :
طائفه اوّل : روايات فراوانى كه دلالت مىكند بر حرمت قول به غير علم و عمل به غير علم و لا ريب در اينكه اصولى كه فتوا به اباحه مىدهد قولش به غير علم است و نيز اصولى كه عمل به برائت مىكند يعنى مشتبه را مرتكب مىشود عملش به غير علم است پس مشمول اخبار ناهيه مىباشد .
جواب ما : همان جوابى كه از طائفه اوّل از آيات ذكر شد همان جواب از اين طائفه از روايات هم ذكر مىشود و آن اينكه علاوه بر جواب نقضى مىگوئيم : قول اصولى به اباحه و عمل اصولى به برائت هيچكدام به غير العلم نيست بلكه براساس ادلّه اربعه براى اصولى يقين و علم آمده و به علم عمل مىكند پس ما نحن فيه موضوعا و تخصصا از اين روايات بيرون است .
طائفه دوّم : روايات بىشمارى كه دلالت مىكنند بر اينكه هركجا امر بر شما مشتبه شد و علم نداشتيد واجب است توقف كنيد ، مرحوم شيخ ره قبل از نقل برخى از اين روايات اوّل توقف را معنا مىكنند و با اين معنى كردن مقدمه چينى و زمينهسازى مىكنند براى جواب از اشكال ميرزاى قمى ، بيان ذلك :
مىفرمايد : لفظ وقوف و كلمه توقف در لسان روايات اطلاق دارد يعنى مقيد نشده به اينكه مراد از توقف ، توقف در چه چيز است ؟ آيا مراد توقف در فتوا دادن به حكم واقعى است ؟ يا اينكه مراد توقف در فتوا دادن به حكم ظاهرى است ؟ و يا مراد توقف در مقام عمل خارجى است ؟ مىفرمايد : توقّف مطلق به معناى سكون است يعنى به امر مشتبه كه رسيديد ترمز كنيد و تكان نخوريد [ شبيه اينكه بگوئيم : اين جاده تأمين ندارد و اگر در وسط راه به شيء مشكوكى رسيديد ترمز كنيد و حق نداريد مسير را ادامه دهيد ] و علت اين توقف هم اينست كه چنين توقفى بهتر است از افتادن در هلاكت و گرفتارى حال پيدا
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 327
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٣٢٧