اجتناب مىكنيد و اكل آنها را ترك مىكنيد و اين اعم است از اينكه كسى حكم به تحريم لحم چنين حيوانى بكند كه همان تشريع است و يا كسى از باب احتياط استفاده نكند ولى حكم حرمت هم نكند كه اخبارى چنين مىكند آيه شريفه همين را هم ردّ مىكند كه ايها الناس اينجور جاها جاى احتياط نيست .
پس از اين حيث دلالت آيه هفتم از دلالت آيه ششم اظهر است .
منتهى از ناحيهء ديگر دلالت اين آيه نيز موهون است و آن اينكه : ماء موصوله در آيه كه فرمود و قد فصل لكم ما . . . . ظهور در عموم دارد و معناى آيه اينست كه خداوند جميع محرمات را بتوسط پيامبر براى شما به تفصيل بازگو نموده آنگاه آيه شريفه در مقام توبيخ مسلمين است بر اجتناب از امرى و التزام به ترك آن امر درحالىكه جميع محرمات واقعيه بيان شده و اين امر هم قطعا از آن امور محرّمه نيست خوب پيدا است كه با اين محاسبه انسان يقين مىكند كه اين امر متروك از محرمات الهيه نيست و در نتيجه توبيخ آيه بجا است و آيه از ما نحن فيه اجنبى است چون آيه مىگويد : از چيزى كه علم به عدم حرمت آن داريد چرا پرهيز مىكنيد ؟ و مورد بحث ما چيزى است كه شك در حرمت آن داريم نه علم به عدم ،
قوله و الانصاف : مرحوم شيخ ره پس از تبيين آيات جداجدا در خاتمه مىفرمايد : انصاف همان است كه بدنبال آيه پنجم ذكر كرديم و آن اينكه بيشتر آيات كه دلالت بر مطلب نداشتند و برخى از آيات هم كه تا حدودى دلالتشان محرز شد دليليت آنها متوقف است بر مباحث آتيه زيرا كه مفاد آيات اين بود كه نسبت به تكليفى كه مجهول است و بيانى نسبت به آن نرسيده چه خصوصى مثل حرمت خمر و چه عمومى آن هم چه بيان عقلى از قبيل دفع العقاب المحتمل واجب و چه نقلى از قبيل اجتنب عن الشبهات و . . . . شما آزاديد و اجتناب لازم نيست و اين سخن قابل انكار نيست منتهى اخبارى
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 247
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٢٤٧