آيه هفتم : خداوند در سورهء انعام آيهء 129 مىفرمايد :
وَ ما لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَ قَدْ فَصَّلَ لَكُمْ ما حَرَّمَ عَلَيْكُمْ
كيفيت استدلال : اين آيه با كلمهء و ما لكم در مقام توبيخ مسلمين است بر اجتناب آنها از برخى حيواناتى كه اسم خدا بر آنها برده شده و ذبح شرعى شدهاند و مىگويد : اى مسلمانها چه شده است شما را كه از حيواناتى كه ذبح شرعى شدهاند استفاده نمىكنيد با اينكه خداوند امورى را كه بر شما حرام فرموده به تفصيل و يكبهيك بيان نموده [ فى المثل ميته حرام است - لحم الخنزير حرام است و . . . . ] و اين موردى كه شما از آن اجتناب مىكنيد در ميان آن محرمات مفصله نيست و نسبت بدان بيانى نرسيده معذلك چرا استفاده نمىكنيد ؟ پس به حكم آيه هر امرى كه حرمت آن از طرف شارع به تفصيل بازگو شده و نسبت به آن بيان در كار است بايد از آن اجتناب كرد و مفهوم كلام اينست كه پس نسبت به هر فعلى كه به تفصيل حرمت آن بر شما ابلاغ نشده شما آزاديد و وجوب اجتنابى در كار نيست آنگاه نسبت به شرب توتون بيانى نرسيده و پس وجوب اجتنابى در ميان نيست و هذا معنى اصل البراءة .
مرحوم شيخ ره مىفرمايد : دلالت اين آيه بر اصالة البراءة بمراتب روشنتر از دلالت آيهء سابق است زيرا آيهء قبل مىگفت : چيزى را كه حرمت آن را در ميان امورى كه خدا بر پيامبر وحى كرده نيافتيد حق ندارد از پيش خود حكم به حرمت آن كنيد و به عبارت ديگر آيهء قبل در مقام ردّ تشريع است يعنى چيزى را ندانسته به خدا اسناد ندهيد آنگونه كه يهوديان نسبت مىدادند و بنابراين آيه دليل بر ردّ اخبارى نيست چون اخباريين كه مىگويند : بايد از محتمل التحريم اجتناب كرد از باب احتياط مىگويند كه سراسر مطلوب است نه از باب تشريع كه سراسر مبغوض است امّا اين آيه كلى است يعنى مسلمين را توبيخ مىكند بر اينكه چرا از حيواناتى كه ذبح شرعى شدهاند