سائلان و جويندگان حق را به آحاد اصحاب و شاگردان بزرگ مكتب خود ارجاع و حواله مىدادند مثلا شخصى به خدمت امام ( ع ) رسيد و مطلبى پرسيد حضرت فرمود : عليك بهذا - الجالس و منظور حضرت زرارة بن اعين بود كه در جلسه حضور داشته و در حديث ديگر حضرت صادق ( ع ) فرمود : آنچه را زراره از پدرم امام باقر ( ع ) روايت مىكند ردّ آن جايز نيست يا مثلا ابن ابى يعفور از امام صادق ( ع ) پرسيد : گاهى در مسألهاى مىمانم و نياز پيدا مىكنم كه حكم آن را بدانم و يا گاهى ديگرى از من حكم مسألهاى را مىپرسد و من نمىدانم به چه كسى مراجعه كنم و از چه كسى بپرسم ؟ حضرت فرمود : فما يمنعك عن الثقفى [ منظور محمد بن مسلم بود ] فانه سمع من ابى احاديث و كان عنده وجيها ،
يا مثلا شخصى بنام سلمة بن ابى حبيبه از امام مىپرسد : در مسائل شرعى به چه كسى مراجعه كنم ؟
حضرت ( ع ) مىفرمايد : ايت ابان بن تغلب فانه قد سمع منى حديثا كثيرا فما روى لك عنى فاروه عنى ، يا مثلا به شعيب عقرقوفى مىفرمايد :
عليك بالاسدى يعنى ابا بصير يا وقتىكه على بن مسيب مىپرسد عمن آخذ معالم دينى مىفرمايد عليك بزكريا بن آدم المأمون على الدين و الدنيا ، يا هنگامى كه عبد العزيز بن مهدى مىپرسد : ربما احتاج [ در دين ] و لست القاك فى كل وقت أ فيونس بن عبد الرحمن ثقة ؟ آخذ عنه معالم دينى ؟
حضرت ( ع ) مىفرمايد : آرى او ثقه است .
طبق اين حديث راوى كبراى كلى را مسلم گرفته كه اگر شخصى ثقه باشد مىتوان به او مراجعه كرد و لذا از صغراى مطلب مىپرسد كه آيا يونس مصداق اين كبراى كلى هست يا نه ؟ و امام ( ع ) هم نمىفرمايد : كه تو در اشتباهى و اصلا ثقه باشد يا نه حجت نيست بلكه در جواب مىفرمايد : آرى
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 126
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١٢٦