احكام غنا
مسألة 13 : الغناء حرام فعله وسماعه والتكسّب به ؛ وليس هو مجرّد تحسين الصوت ، بل هو مدّه و ترجيعه بكيفيّة خاصّة مطربة تُناسب مجالس اللهو و محافل الطرب وآلات اللهو والملاهي . ولا فرق بين استعماله في كلام حقّ من قراءة القرآن والدعاء والمرثية وغيره من شعر أو نثر ، بل قد يتضاعف عقابه لو استعمل فيما يطاع به الله تعالي ، نعم قد يستثني غناء المغنّيات في الأعراس ، و هو غير بعيد ، و لايترك الاحتياط بالاقتصار علي زفّ العرائس والمجلس المعدّ له مقدّماً ومؤخّراً ، لا مطلق المجالس ، بل الأحوط الاجتناب مطلقاً .
ترجمه : كار غنا ، شنيدن و كسب كردن با آن حرام است ، غنا تنها زيبا و خوش كردن صدا نيست ، بلكه عبارت است از كشيدن و گرداندن صدا با كيفيت خاصى كه طرب آور و مناسب مجالس لهو و محافل طرب و آلات لهو و ادوات موسيقى باشد . فرقى هم ندارد ، چه در كلام حق - مانند خواندن قرآن و دعا و مرثيه - به كار برده شود چه در شعر يا نثر . بلكه اگر غنا در اذكارى كه خداوند متعال با آن اطاعت [ و عبادت ] مىشود استعمال گردد ، كيفرش مضاعف و بيشتر مىگردد .
البته گاهى غناى زنان آوازخوان در عروسىها استثنا شده است [ كه بلا اشكال بودنش ] بعيد نيست . [ نكته مورد توجه اينكه ] احتياط « 1 » ترك نشود كه اين غنا [ فقط ] به زفاف عروس و مجلس كه قبل يا بعد از آن اكتفا شود ، نه هر مجلسى ، بلكه احتياط « 2 »
هامش
( 1 ) . احتياط واجب .
( 2 ) . احتياط مستحب .