اين است كه از غنا مطلقاً اجتناب شود .
شرح : غنا يكى از كارهايى است كه با وجود ماليت داشتن و قابل معاوضه و تجارت بودن ، حرمت ذاتى دارد . « غِنا » به كسر غين و الف ممدوده بر وزن « كِسا » به معناى خوانندگى و آواز خواندن است خواه همراه با نوازندگى به وسيله يكى از آلات لهو و لعب باشد ، خواه بدون آن . البته آوازى مورد بحث ماست كه متناسب با مجالس عيش و نوش و خوشگذرانى و جشن و پايكوبى باشد ، و گرنه مداح و قارى و ذاكر و مرثيهسرا نيز خواننده هستند . دربارهء غنا سه بحث مطرح است :
بحث حكمي : بيان حكم فقهى غنا ( حرمت و كراهت و اباحه ) .
بحث موضوعي : تعريف غنا ( بيان حقيقت آنكه از چه مقولهاى است ) .
مستثنيات باب غنا : مواردى كه غنا هست ولى بنابر بعضى از اقوال يا بنابر مشهور ، حرام نيست .
بحث حكمى غنا
در اين باره چند مطلب مورد بررسى قرار خواهد گرفت : 1 . حكم خود فعل غنا ؛ 2 . حكم سماع و شنيدن غنا ؛ 3 . حكم تعليم و تعلّم غنا ؛ 4 . حكم اكتساب و كسب مال و امرار معاش از راه غنا ( بررسى حكم وضعى و حكم تكليفى ) .
در فقه اماميه غنا حرمت ذاتى دارد و قطع نظر از عوارض ديگر ، حرام است ، ولى در فقه اهل سنّت حرمت ذاتى ندارد بلكه ذاتاً مباح است و گاهى بالعرض و به خاطر برخى جهات خارج از ذات ، حرمت پيدا مىكند . مثلًا اگر به سبب غنا زن معينى را توصيف كند يا پسر نوجوان زيبايى را توصيف كند و موجب تهييج شهوت نامردان و نامحرمان شود ، به اين اعتبار حرام است ، و بدون يكى از اين جهات و عوارض ، كار مباح و جايزى است .
ادلّه تحريم غنا
از ادلّهء اربعه به سه دليل اجماع و كتاب و سنّت استناد شده است . دليل عقلى مورد استناد قرار نگرفته است شايد به اين جهت كه عقل به تنهايى قبح غنا را درك نمىكند ،