و خوددارى از نجاست است كه سؤر الحائض مكروه است چون متّهم است به عدم مراعات نجس و پاكى ، سؤر هر انسانى كه متّهم به بىمبالاتى در امر طهارت و نجاست باشد مكروه است چون مظنّهء نجاست است . « 1 » ما نحن فيه هم كذلك .
قوله : و هذا المعنى : حال كه منشأ كراهت در معرض ظلم و غصب بودن ، و متّهم بودن ظالم شد مىگوئيم : اين اتّهام و مظنّهء حرمت بودن با اخبار خود مجيز و ظالم و اعتراف او مرتفع مىشود و ديگر به او ظنين نيستيم ، و وقتى منشأ كراهت رفت ، قهرا كراهت هم مىرود .
قوله : الّا اذا كان : ظالمى كه به جان و مال مردم رحم نمىكند و به غصب و قتل و غارت مىپردازد يا هر انسان فاسد و فاسق و گنهكارى كه عادل نيست ، از نظر صدق گفتارى دوگونه است :
1 - گاهى از اين نظر ثقه است يعنى متحرّز عن الكذب است و ذاتا از دروغ متنفّر است .
2 - و گاهى از اين نظر هم قابل اعتماد و اطمينان نيست ، و گفتارش هم مثل كردارش سر تا پا مورد اتّهام و سوءظن ديگران است ، « و خبره كيده » .
حال اينكه گفتيم : با اخبار خود جائر و مجيز ، كراهت مرتفع مىشود ، در صورتى است كه از اين نظر اطمينان داشته باشيم كه اهل دروغ نيست ، و راست مىگويد :
هامش
( 1 ) در شرح لمعه مىخوانيم : و يكره سؤر الحائض المتّهمة بعدم التنزّه عن النجاسة ، و الحق بها المصنف في البيان كل متّهم بها ، و هو حسن . « اللمعة الدمشقيّة ج 1 ص 47 » .