( 20 ) ( لهو و لعب و لغو )
مسألهء بيستم از مجموعهء مسائل نوع رابع راجع به يكى ديگر از كارهاى حرام به نام لهو است و ضمنا ذكر لهو در زمرهء مكاسب محرّمه نظير ذكر غيبت و كذب و . . . استطرادى است و گرنه اكتساب به آن متعارف نيست . در اين رابطه دو بحث داريم :
1 - بحث حكمى : به كم ادلّهء اربعه لهو حرام است : [ البته فى الجمله يعنى با قطع نظر از احتمالاتى كه در معناى آن خواهد آمد و قدر متيقّنى دارد . ]
امّا الكتاب : از قرآن مجيد آيات فراوانى بر مذّمت لهو وارد شده است :
از قبيل آيات : سورهء انعام / 32 ، سورهء عنكبوت / 64 ، سورهء محمّد / 36 ، سورهء حديد / 20 ، سورهء جمعه / 11 ، سورهء انعام / 70 ، سورهء انبياء / 17 ، سورهء جمعه / 11 و . . .
كه يك نمونه را در ادامهء بحث خواهيم آورد .
و امّا السنة : رواياتى فراوانى بر تحريم لهو و بلكه بر كبيره بودن آن دلالت دارد كه در ادامهء بحث نمونههايى را خواهيم آورد .
و امّا الاجماع : از مواردى كه فى الجمله بين المسلمين اجماعى و بلكه از ضروريات