مؤيّد حرمت مسابقات مذكور ، عبارتست از رواياتى كه دلالت دارند بر اينكه : هر لهوى از لهوهاى مؤمن باطل است مگر سه مورد :
1 - اجراء الخيل يعنى اسبدوانى .
2 - ملاعبهء مرد با زوجهاش .
3 - الرمى عن قوسه يعنى تيراندازى . « 1 »
كيفيت تأييد : ما نحن فيه از مصاديق لهو است « صغرى » و هر لهو مؤمن باطل است « كبرى » پس مسابقهء مذكور باطل است « نتيجه »
و اينكه مؤيد ذكر شد براى آنست كه : هر باطلى كه ملازم با حرمت نيست و مبسوطا در مسألهء بيستم خواهد آمد .
قوله : و لعله : شايد به خاطر همين بيانات ما در دليل چهارم و در اين مؤيد است ، كه مرحوم صاحب رياض « 2 » به پيروى از مهذّب البارع « 3 » ، براى حرمت مسابقهء مذكور به ادلّهء حرمت لهو استدلال كردهاند .
قوله : و لكن : همانطور كه قبلا اشاره شد ، مرحوم شيخ به استدلال چهارم اشكال صغروى دارند و مىگويند : گاهى بر اين افعال [ توپبازى ، كشتى ، وزنه بردارى و . . . ] غرض صحيح عقلايى مترتب مىشود و آنها را از لهويّت خارج مىسازد [ مثلا تربيت بدن ، معالجهء بيمارى بدن ، زيباسازى ، تفريح و رفع خستگى ، شادابى و نشاط ، كه عقل سالم در بدن سالم است ، و جلو بسيارى از امراض را گرفتن و . . . ] در نتيجه بايد تفصيل داد بين اينكه : حكم داير مدار
هامش
( 1 ) وسايل الشيعه ج 11 ص 107 باب 58 حديث / 3
( 2 ) رياض المسايل ج 2 ص 41
( 3 ) المهذب البارع ج 3 ص 82