فرصت امام عليه السّلام آگاه شد و آن را دفع كرد ، پس از اين حيث هم مشكلى نيست و وجود ابتدايى غذاى حرام در معده اثر وضعى ندارد ، وجود استمرارى آن اثر دار است .
قوله : هذا كله : در پايان مرحوم شيخ مىفرمايد اينكه ما در اللهم . . . به بعد از نظر تكليفى و وضعى توجيه كرديم براساس تطبيق افعال ائمه عليهم السّلام با قواعد و احكام شرعيه و متعارفه است كه كسى نگويد : چگونه ائمه عليهم السّلام اقدام بر حرام مىكنند ؟ و الّا اگر از تطبيق بر قواعد معروفه و معموله بگذريم ، حقّ سخن آنست كه : ائمه عليهم السّلام در افعال و اقوال خودداراى شئونى هستند كه جز خود آنها كسى از آن آگاه نيست و روى آن محاسبات و شئون زمين و زمان را باذن الله صاحب هستند و تصرفاتشان حرام نيست و اختيار آنها در طول اختيار صاحبان اموال است و مقام ولايتى است كه خدا به آنها داده است .
[ ضمن اينكه روايت ضعيف السند است چون در سلسلهء سند سهل آمده كه الامر فى السهل سهل ، و نيز عبد الحميد آمده كه مجهول است . و با روايت ضعيف نتوان مسألهء اعتقادى را حلّ كرد يا مشكلى ايجاد كرد . ]
قوله : الرابعة : مسألهء چهارم از مسائل چهارگانه قمار ، پيرامون مسابقهء دو نفر يا دو گروه است با غير آلات قمار [ پس مسأله 1 و 2 خارج شد ] آن هم با غير آلاتى كه منصوص الجواز هستند . [ پس آنچه در سبق و رمايه نصّ بر جواز دارد خارج شد . ]
آن هم بدون عوض و برد و باخت [ پس مسألهء 3 نيز خارج شد . ]
حال آيا چنين مسابقهاى جايز و حلال است يا خير ؟ مثلا اگر دو نفر مسابقه مىدهند در كشتى ، فوتبالبازى ، وزنهبردارى ، پرتاب وزنه ، پريدن و . . . آن هم بدون برد و باخت ، آيا نفس اين بازيها و مسابقات شرعا حلال است يا حرام ؟ [ و
شرح مكاسب (فارسى) — صفحة 434
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٤٣٤