با غيبت كردن از او مردم را نجات دهيم ولو آبروى او مىريزد و لاشك در اينكه مصحلت جامعه بر مصلحت فرد رجحان دارد پس براى دفع فتنهء او از ديگران بايد غيبت كرد و . . .
2 - روايتى مرحوم كلينى با سند صحيح از امام صادق عليه السّلام نقل كرده كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله فرمود : هنگامى كه پس از من با تشكيككنندگان در امر دين و بدعت گذاران در امور دينى برخورد كرديد ، از آنان تبرىّ جسته و اظهار برائت نمائيد ، و بسيار به آنان ناسزا بگوئيد و بسيار در مورد آنان بگوئيد [ كه اين جمله غيبت را مىگيرد . ] و فراوان از آنان عيبجوئى كنيد و حتّى به آنها بهتان بزنيد [ شايد هم مراد اين باشد كه با بحث و جدل آنان را مبهوت سازيد چنان كه در آيه آمده :
فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ
] تا اينكه آنان طمع نكنند در افساد در اسلام [ و اين خيال خام را از مغز پليدشان بيرون سازند . ] و مردمان آنان را شناخته از آنها بر حذر باشند ، و از بدعتهاى آنان چيزى فرانگيرند .
اگر در مقابله با بدعت گزاران چنين كرديد جزاى كارتان آنست كه خداوند براى شما در نامهء عملتان حسناتى نوشته و بدين وسيله درجات شما در نزد خداوند بالا مىرود . « 1 »
قوله : و منها : يكى ديگر از مستثنيات غيبت كه مشتمل بر سه فرع مىباشد :
الف : جرح شهود : فقهاء اماميّه اتفاق نظر دارند بر اينكه اگر كسى در محكمه ادّعا كرد كه فلان منزل يا باغ يا وسيلهء سوارى و . . . مال من است و عدّهاى هم به ناحق آمدند به نفع مدّعى شهادت دادند .
در اينجا مشهود عليه و منكر در مقام دفاع از جان و مال و آبروى خويش حق
هامش
( 1 ) كافى ج 2 ص 375 حديث 4 ، وسائل الشيعه ج 11 ص 508 باب 39 من ابواب الامر و النهى حديث اوّل .