5 - صورت دوّم از پنج صورت قسم چهارم ، و صورت پنجم از هشت صورت :
شيئى مقول نقص شرعى يا عرفى است ، مستور هم هست ، صاحب آن هم راضى به اظهارش نيست و از نشر و پخش آن كراهت دارد ، ولى گوينده آن نقص را به قصد تنقيص و ذمّ نمىگويد [ بلكه به قصدهاى ديگر مىگويد ، از قبيل قصد بيان واقع ، نظير مثالى كه قبلا داشتيم كه مولائى در مقام بيع ، معايب جاريهاش را بيان كند و . . . ]
شيخ مىفرمايد : در اينجا دو بحث مطرح است :
الف : آيا اينهم حرام است ؟
ب : آيا اينهم موضوعا غيبت است ؟
امّا بحث اوّل : مىفرمايد : آرى اينهم حرام است ، از باب اينكه كشف عورت مؤمن و هتك حرمت او و افشاء اسرار او حرام است و به اين مناسبت سه روايت مىآوريم : روايت اوّل همان روايتى است كه قبلا گذشت كه : هر كس در جهت عيب يا غيبت برادر دينى و كشف عورت آن گام بردارد نخستين قدمى كه برمىدارد در واقع آن را در جهنّم گذاشته است . و تهديد به عذاب ، دليل بر حرمت كشف عورت مؤمن است .
روايت دوّم : صحيحهء ابن سنان از امام صادق عليه السّلام : به حضرت عرض كردم : آيا عورت مؤمن بر مؤمن ديگر حرام است ؟ فرمود : آرى ، عرض كردم منظور از عورت همان اسافل اعضاء يعنى قبل و دبر است ؟ فرمودند : خير اين گونه كه تو پندارى نيست ، بلكه مراد از عورت مؤمن كه حرام است ، يعنى اذاعه و افشاء سرّ او حرام است « 1 »
روايت سوّم : روايت محمد بن فضيل از امام هفتم عليه السلام : « 2 »
هامش
( 1 ) وسائل الشيعه ج 8 ص 608 باب 157 حديث اوّل .
( 2 ) وسائل الشيعه ج 8 ص 609 باب 157 حديث 4 .