پس غيبت كبيره است « نتيجه »
مرحوم شيخ مىفرمايد : با اينهمه معيارهائى كه ذكر شد ديگرى جاى شك نيست پس آنچه از بعض معاصرين ما نقل شده كه وسواسى به خرج داده كه آيا غيبت از كبائر است يا نه ، بىجا است و قاطعانه بايد گفت : كبيره است .
قوله : ثم انّ : نكتهء دوّم : مقدّمه : مطالبى كه مرحوم شيخ در اين چند سطر آورده عصارهء يك كتاب روايت و زيارت است كه تحت عناوين مختلف از قبيل : سبّ مخالفين ، لعن آنها ، اظهار برائت از آنها ، غيبت آنها و . . . وارد شده است و تفصيل را بايد از مواضعش بدست آورد .
ضمنا آنچه در اينجا بيان مىشود كه استنباط شيخ اعظم در مكاسب است و نيز استنباط آيت ا . . . العظمى خوئى ره در مصباح الفقاهه ج 1 ص 323 به بعد است ، و نيز استنباط حضرت امام راحل رضوان الله عليه در المكاسب المحرّمة ج 1 ص 249 به بعد است ، تمام اينها حكم اوّلى قضيّه است و با قطع نظر از مسئله تقيّه و عناوين مهمتر ، بيان شده است و گرنه به ملاحظهء مصالح اهمّاى چه بسا حكم فرق كند . با حفظ اين مقدّمه مىگوئيم :
غيبت كردن از شخص مؤمن [ يعنى من آمن بالله و برسوله و بالمعاد و بالائمة الاثنى عشر عليهم السّلام اوّلهم علىّ بن ابيطالب عليه السّلام و آخر هم الحجة القائم المنتظر عجل الله فرجه الشريف . ] و شيعهء اثنى عشرى قطعا حرام است و قدر متيقن از ادلّهء حرمت و مصداق اكمل آنها همين فرقهء حقّهء محقّه هستند . مگر مواردى كه غيبت كردن استثناء و تجويز شده كما سيأتى .
و غيبت كفّار با همهء فرق مختلفى كه دارند اعمّ از ماديّين ، مجوسيان ، يهوديان ، نصارى ، و فرقههاى به نام مسلمانى كه در فقه محكوم به كفر شدهاند از غلات و نواصب و مجسّمه و . . . جايز است . چون اصل اوّلى در اشياء جواز
شرح مكاسب (فارسى) — صفحة 252
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٢٥٢