نقل كرده و مربوط به تقرير النبى صلى اللّه عليه و آله است يعنى عبد الله بن رواحه كه مردى خوش صوت بوده ، براى شتران حدا ، خواند و رسول خدا صلى اللّه عليه و آله سكوت كرده وردع نفرمودند . و اين دليل بر جواز حداء است . « 1 »
ولى مرحوم شيخ مىفرمايد : اين روايت هم اشكال سندى دارد و هم مناقشهء دلالى : امّا سندا : روايت عامى است و از طريق عامّه نقل شده و لا اعتبار بها .
امّا دلالة : در روايت كلمهء يرتجز دارد يعنى رجز مىخواند و از اين تعبير استفاده نمىشود كه غنائى بوده يا خير .
نتيجه : اگرچه مشهور حداء را استثناء كردهاند ولى ما وجه صحيحى براى آن نيافتيم .
قوله : الثانى : دومين موردى كه مشهور استثناء كردهاند غناء در اعراس است ، گفتهاند :
اگر مغنيّهاى در عروسى آوازهخوانى كند آن هم مشروط بر اينكه هيچ حرامى از محرمات خارجيّه در كنارش نباشد يعنى از اباطيل و كذب و فحش و . . . استفاده نكند ، از آلات لهو و لعب و غناء استفاده نشود ، نامحرم هم صداى او را نشنود و . . . با همهء اينها غناء مذكور مستثنا است و مشهور آن را تجويز كردهاند .
و دليل اين استثناء سه روايت از ابى بصير است :
1 و 2 - دو روايت اوّل و دوّم قبلا گذشت آنجا كه چهار حديث براى تقييد اطلاقات مطرح بود و در صدد توجيه كلام كاشانى و سبزوارى مطرح شد .
3 - باز روايت ديگرى است از ابى بصير از امام صادق عليه السّلام « 2 » :
هامش
( 1 ) بيهقى در سنن ج 10 ص 227 نقل كرده : قال صلى اللّه عليه و آله لعبد الله بن رواحة : حرّك بالنوق ، فاندفع يرتجز ، و كان جيّد الحداء .
( 2 ) وسائل الشيعه ج 12 ص 84 باب 15 حديث / 2 .