اشخاص بجاى حضور در مجالس غناء و استفاده از آلات لهو و لعب و زدن عود [ يكى از آلات موسيقى است و آن سازى است كه از ذوات الاوتار تشكيل است . . . ] و نواختن كمانچه و دميدن در نى و تغنّى به مزمار و ساير آلات لهو و لعب ، حفظ ظاهر كرده و در آن مجالس حاضر نمىشوند و مقدّسنمائى مىكنند ولى عقدههاى دل را از طريق مرثيههاى غنائى مىگشايند و گمان مىكنند كه ثواب كردهاند . . .
[ نكته : اگر مرحوم شيخ از مرثيهها و نوحهسرائيها و ذكر مصيبتهاى زمان خود مىنالد ديگر واى به حال زمانهاى متأخر از شيخ و مخصوصا زمان ما كه مرثيهها همراه شده با استفاده از انواع و اقسام آلات موسيقى ، و اگر شيخ در زمان ما بود با اين نوحهخوانيها چگونه برخورد مىكرد ؟ و متأسفانه يكى از مظلوميتهاى اهلبيت عليه السّلام در همين بخش است .
اوّلا گرچه به بركت انقلاب اسلامى ، سطح فرهنگ نوحهخوانى و مرثيه سرائى هم در كشورمان خيلى رشد يافته و مرثيههاى بسيار ارزشمندى پيدا شده كه تا حدودى شأن و جلالت و عظمت و عزّت خاندان عصمت و طهارت عليهم السّلام را به نمايش مىگذارد ولى هنوز هم نوحههاى بىمحتوى و دروغ و خواركننده اهل بيت عليهم السّلام وجود دارد و بايد محلّى هم براى رسيدگى و اصلاح اين شعارهاى ارزشمند باشد كه عامل اصلى پيروزى انقلاب و ضامن اصلى بقاء آنست .
و ثانيا اشخاصى كه مرثيهسرائى - مدّاحى - نوحهخوانى مىكنند بايد كسانى باشند خوشنام ، داراى حسن ظاهر ، آراسته به اخلاق اسلامى - متديّن - دلسوخته و . . . باشند نه كسانى كه از اين سال تا سال بعد كسى آنها را در مسجد و محافل مذهبى مشاهده نمىكند و فقط تاسوعا و عاشورا راه مىافتند آن هم با قيافههاى كذائى . . .
و ثالثا برخى از نوجوانها - جوانها بدون توجه به صحّت و سقم يك شعر و يا
شرح مكاسب (فارسى) — صفحة 232
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٢٣٢