اگرچه نصّ در جواز بود و فرمود : التى تدعى الى الاعراس لا بأس به ، التى تزفّ العرائس ليس به بأس .
ولى از آنجا كه اخبار مانعه از غناء خيلى زياد هستند و در حد تواتر هستند اين دو حديث هرگز قدرت مقاومت با آنهمه اطلاقات را ندارند و لذا از خير آن دو بايد گذشت .
[ نكته : يا شماى فخر الدين هم مثل شيخ اعظم اشكال سندى بكنيد و يا اگر سند را قبول كرديد و دلالت هم كه بقول شما نص بود ديگر جاى اين سخن نيست كه اطلاقات متواتر است و . . . زيرا كه ما كارى به سند اطلاقات كه نداريم ، سخن در دلالت است و از لحاظ دلالت اگر عام و خاص ، مطلق و مقيدى بود جاى تقييد است و در اصول به ثبت رسيده كه تخصيص عام كتابى هم به خبر واحد جايز است تا چه رسد به تقييد يا تخصيص خبر متواتر به خبر واحد معتبر و جامع شرائط حجيّت و تفصيل مطلب بعدا در مستثنيات غناء مىآيد . ]
قوله : و امّا ما ذكره : محقق سبزوارى در كفايه فرمود : ميان اخبار غناء كه دالّ بر تحريم آن هستند با اخبار فضليت قرائت قرآن . . . تعارض وجود دارد و عامّين من وجه هستند و در مادّه اجتماع اخبار قرائت برنده است . . . جواب اين فرمايش هم به زودى در و امّا الثالث خواهد آمد .
قوله : و امّا الثانى :
محور دوّم از سه محور شبهه :
اين محور در ارتباط با شبههء موضوعيّه است ، مرحوم شيخ مىفرمايد :
گروهى از طلبههاى زمان ما كه چندان خبرويّتى در مسائل فقه ندارند ، به تقليد از برخى از اعيان و بزرگان فقه شيعه [ شايد منظور مرحوم مقدّسى اردبيلى و مانند آن باشد كه در محور سوّم سخنان ايشان خواهد آمد ] مدّعى شدهاند كه غناء در