عدّهاى مىرقصيدند ، عدّهاى مىنواختند و خلاصه مجلسى بود كه يكپارچه ابليسى بود و حاضران از ياد خدا و مرگ و عذاب و . . . بكلّى غافل و به لذّات دنيّه و شهوت ساعتى سرگرم بودند . ] اينها است كه حرام است ، و غناء هم چون مشتمل بر اينها بود حرام شده است .
شاهد مطلب هم روايت ابى بصير از امام صادق عليه السّلام است كه از حضرت عليه السّلام در رابطه با اجرت و مزد زنان مغنيّهاى كه به مجلس عروسى دعوت مىشوند و آنان خوانندگى مىكنند و عروس را تا خانهء بخت همراهى مىكنند ، سئوال مىكند .
و امام عليه السّلام مىفرمايد : ليس به بأس ، يعنى اين مزدى كه مىگيرد بلامانع است ، سپس حضرت جملهاى مىفرمايند كه ولو نصّ در عليّت نيست ولى مشعر به عليّت است و آن اينكه : ليست بالتى تدخل عليها الرجال ، يعنى علّت اينكه لا بأس و اجرتى كه مىگيرد اشكالى ندارد ، آنست كه : آنگونه مجالس كه عروس را لباس عروسى مىپوشانند و او را آرايش مىكنند و . . . معمولا مرد در آنجا حضور ندارد و تنها خانمها هستند و صداى مغنيّه را نامحرمان نمىشوند و در حقيقت حرام خارجى ارتكاب نمىشود لذا بلامانع است ، مفهومش آنست كه :
اگر غناء همراه با دخول رجال بر نساء يعنى اختلاط آنها و شركت آنها در مجلس و شنيدن صداى زن باشد حرام است ، پس غنائى حرام است كه همراه با محرمّى از محرّمات باشد .
سپس محدّث مذكور فرموده : بنابراين تغنّى به اشعار مذهبى و اجراء اين اشعار با صورت خوش و آهنگ مخصوص بگونهاى كه انسان را به ياد بهشت و جهنم بياندازد ، او را به سراى جاودانى تشويق كند ، نعمتهاى الهى را در شعرش بيان كند ، شنونده بسوى خيرات راغب و از دنيا و ما فيها زاهد گرداند [ مثل اشعار حافظ - مولوى - سعدى و . . . ] تمام اينها بلامانع است .
شرح مكاسب (فارسى) — صفحة 195
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١٩٥