دادهاند ] امّا به نظر ما غناء در حيّز و دنباله باطل و لهو است [ و از اين خانواده است ] و قرآن در وصف مؤمنان مىگويد : مؤمنين كسانى هستند كه وقتى بر لغوى [ غناء و . . . ] گذر مىكنند ، كريمانه و با بزرگى و بىاعتنائى از آن مىگذرند . « 1 »
باز هم از تصريح امام كه غناء در حيّز باطل و لهو است و از استشهاد به آيه كه غناء را لغو ناميد به خوبى پيدا است كه اين عناوين مهّم هستند و غناء از اين باب حرام است .
قوله : و الغناء . . .
گويا كسى مىگويد : بحث ما در غناء است و مورد سئوال در حديث از سماع است ، اين دو چه ربطى دارند ؟
شيخ مىفرمايد : غناء هم از سماع است [ چون صوتى است شنيدنى و . . .
و لفظ مسبّب بر سبب اطلاق شده است . ] و شاهد ما كلامى است از جوهرى در كتاب صحاح كه در مادّهء غنى فرموده : الغناء السماع « 2 » و در مادّه سمع فرموده :
جارية مسمّعةاى مغنيّة « 3 »
4 - روايت اعمش : اين روايت در رابطه با شمارهء گناهان كبيره وارد شده :
امام فرمود : ملاهىاى [ جمع ملهى مثل معارج و معراج ، و به معناى آلات لهو و لعب است ] كه انسان را از نام و ياد خداوند منصرف مىكنند ، از قبيل : غناء و تار يا كمانچه زدن « 4 » [ اوتار جمع وتر مثل اسباب و سبب ، و به معناى كمان و قوس است . ] و . . .
محل شاهد : اطلاق آلت لهوى بر غناء است و غناء از اين باب كه لهوى است از گناهان كبيره شمرده شده است .
هامش
( 1 ) سورهء فرقان آيه 72 .
( 2 ) صحاح ج 6 ص 2449 مادّه غنى
( 3 ) صحاح ج 3 ص 1232 ماده سمع
( 4 ) وسائل الشيعه ج 11 ص 262 باب 46 من ابواب جهاد النفس حديث 36