اقول : فى المجمع ، جاء فى الحديث ذكر القرامل و هى التى تشد المرأة فى شعرها من الخيوط و فى محكّى الصراح « گيسوبند » و فى محكى الاخترى « صاچباغى » .
حضرت فرمودند : اگر پشم باشد اشكالى ندارد . [ شايد بدينسبب كه موجب تدليس و گول زدن نمىشود ] ولى اگر مو باشد [ چه موى زن ديگر و چه مطلق انسان و چه حتى مطلق انسان و غير انسان مثل موى بز ] خيرى در آن نيست نه براى زن واصله و نه زن مستوصله . از اينكه فرموده : لا خير ، كراهت استفاده مىشود و هرگز حرمت را دلالت ندارد .
قوله : و ظاهر بعض : برخى از روايات هم ظهور در جواز دارند و دلالت مىكنند بر اينكه وصل الشعر مطلقا جايز است چه شعر مرئه و چه رجل و چه غير انسان ، از جملهء اين روايات ، حديث سعد اسكاف « 1 » از امام باقر ( ع ) است .
راوى گويد : شخصى از محضر امام پنجم در رابطه با قرامل سئوال كرده ، و عرضه داشت راجع به قراملى كه زنان در سرهاى خود مىگذارند و بدينوسيله موها را وصل مىكنند چه حكمى دارد ؟
امام ( ع ) به صورت قاعدهء كلى فرمودند : هرآنچه كه زن خود را بوسيلهء آن براى شوهر زينت كند برايش جايز و بلامانع است [ اين عبارت ماء موصوله دارد و مفيد عموم است و به عموم يا اطلاقش وصل شعر مرئه و غيرمرئه و غير انسان را هم مىگيرد . ]
سعد گويد : به امام ( ع ) عرض كردم : به ما چنين رسيده كه رسول خدا ( ص ) واصله و مستوصله را لعنت فرمودهاند [ و لعن دليل بر حرمت است پس چگونه مىفرمائيد : لا بأس على المرئة . . . ] امام ( ع ) در پاسخ فرمودند : مطلب اينطور نيست يعنى آنكه از پيامبر شنيدند مراد همين معناى ظاهرى كلام نيست كه وصل
هامش
( 1 ) وسائل الشيعه ج 12 ص 94 ، باب 19 حديث 3