طعام مذكور ممنوع است . آنجا كه سخن از سؤر حيوانات به ميان مىآيد ثابت كردهايم كه سؤر كافر نجس است [ نكتة : سؤر در اصل لغت به معناى باقيمانده و نيمخورده است يعنى خوردهء آب يا غذاى ديگرى و اينكه در روايات آمده :
سؤر المؤمن شفاء منظور همين است . ولى در ما نحن فيه به معناى آب قليل يا طعامى است كه جسم كافر مثلا دست او يا اگر مزهء آن را چشيده دهان كافر با آن مباشرت و ملاقات كرده است .
و در كتاب طهارت شرح لمعه ج 1 ص 18 مىخوانيم : اين سؤر تابع للحيوان الذى باشره فى الطهارة و النجاسة ، و چون كافر خودش نجس است پس سؤرش هم تابع او است . ]
ب : مرحوم شيخ الطائفة الامامية يعنى شيخ طوسى در كتاب ارزشمند المبسوط « 1 » در رابطه با آب مضاف [ مثل آب انار و مطلق آب ميوه و . . . ] فرموده :
از مايعات مضاف هرنوع انتفاعى حلال و جايز است [ اعم از اكل و شرب و . . . ] البته تا مادامى كه نجاستى [ قطرهء خونى و . . . ] در آن واقع نشود [ چون برحسب خلقت اصلى ظاهر و قابل انتفاع است ] امّا اگر نجاستى در آن افتاد و موجب تنجّس آن گرديد ديگر استعمال و به كار بردن آن بهيچوجه جايز نخواهد بود .
[ محلّ شاهد همين جمله است كه مطلق انتفاعات از شيئى متنجّس را ممنوع كرده است .
ج : همين شيخ طوسى ره در كتاب مبسوط در رابطه با حكم شرعى آبى كه بواسطهء نجاست يكى از اوصاف ثلاثهء آن ( يعنى طعم - رنگ - بو ) متغير شده باشد [ منظور آب كثير است و گرنه در آب قليل وصف تغيير به نجاست ملاك نيست و به مجرّد ملاقات با نجس متنجّس مىشود . ] فرموده است : استفاده از چنين آب نجسى بههيچوجه جايز نيست مگر در صورت ضرورت و ناچارى [ كه
هامش
( 1 ) المبسوط ج 1 ص 5 و 6 .