أَللَّهُمَّ إِنّي أَسْأَلُكَ يا راحِمَ الْعَبَراتِ ، وَيا كاشِفَ الزَّفَراتِ ، أَنْتَ
بار الها ؛ از تو درخواست مىكنم اى رحم كنندهء بر قطرات اشكها و اى بر طرف كنندهء سوز دلها ؛ تو
الَّذي تَقْشَعُ سَحابَ الْمِحَنِ ، وَقَدْ أَمْسَتْ ثِقالًا ، وَتَجْلُو ضَبابَ
كسى هستى كه ابرهاى محنت و اندوه را پراكنده مىكنى در حالى كه بسيار سنگين و پربار شدهاند ؛ و ابرهاى فتنه را در حالى
الْفِتَنِ ، وَقَدْ سَحَبَتْ أَذْيالًا ، وَتَجْعَلُ زَرْعَها هَشيماً ، وَبُنْيانَها
كه دامن بر زمين كشيدهاند بر طرف مىكنى ، و كشتهء آنها را خشك و شكننده قرار مىدهى ، و پايهاش را نابود و منهدم مىگردانى ،
هَديماً ، وَعِظامَها رَميماً ، وَتَرُدُّ الْمَغْلُوبَ غالِباً ، وَالْمَطْلُوبَ
و استخوانهايش را پوسيده مىكنى ، و شكست خورده را پيروز مىگردانى ، و طلبشده را
طالِباً ، وَالْمَقْهُورَ قاهِراً ، وَالْمَقْدُورَ عَلَيْهِ قادِراً . فَكَمْ مِنْ عَبْدٍ
طلبكننده مىگردانى ؛ و كسى را كه بر او چيره شدهاند چيرهشونده مىگردانى ، و كسى را كه بر او توانايى و قدرت داشتهاند ، قدرتمند مىكنى . چه
ناداكَ رَبِّ إِنّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ ، فَفَتَحْتَ لَهُ مِنْ نَصْرِكَ أَبْوابَ
بسيار بندهاى كه تو را ندا داد و عرض كرد : پروردگارا ؛ واقعيّت آن است كه من شكست خوردهام ؛ پس ، مرا يارى كن . و تو براى يارىكردنش درهاى
السَّمآءِ بِمآءٍ مُنْهَمِرٍ ، وَفَجَّرْتَ لَهُ مِنْ عَوْنِكَ عُيُوناً ، فَالْتَقَى الْمآءُ
آسمان را با آبى ريزان باز كردى ؛ و چشمههايى از مددكارى خود براى او گشودى ، پس آب
عَلى أَمْرٍ قَدْ قُدِرَ ، وَحَمَلْتَهُ مِنْ كِفايَتِكَ عَلى ذاتِ أَلْواحٍ وَدُسُرٍ ،
بر امرى كه مقّدر شده و اندازهگيرى شده پيوست ؛ و او را از كفايت خودت بر چيزى كه داراى تختهها و ميخها است ( كشتى ) سوار كردى .
رَبِّ إِنّي مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ
سه مرتبه تكرار شود . رَبِّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ
پروردگارا ؛ من شكست خوردهام ؛ پس يارى كن . پروردگارا ؛ بر محمّد
وَ الِ مُحَمَّدٍ ، وَافْتَحْ لي مِنْ نَصْرِكَ أَبْوابَ السَّمآءِ بِمآءٍ مُنْهَمِرٍ ،
و آل محمّد درود بفرست ، و در يارى من درهاى آسمانت را با آبى ريزان بگشا ،
وَفَجِّرْ لي مِنْ عَوْنِكَ عُيُوناً لِيَلْتَقِيَ مآءُ فَرَجي عَلى أَمْرٍ قَدْ
و چشمههايى از مددكارى خود براى من بگشا تا ملاقات كند مايهء فرج و گشايش بر امرى كه
قُدِرَ ، وَاحْمِلْني يا رَبِّ مِنْ كِفايَتِكَ عَلى ذاتِ أَلْواحٍ وَدُسُرٍ . يا
تقدير شده ، مرا نيز از كفايت خودت بر چيزى كه داراى تختهها و ميخها است ( كشتى ) سوار كن . اى
الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 538
مساهمون: سيد مرتضى مجتهدى سيستانى
ص٥٣٨