تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 540

مساهمون:

ص٥٤٠
بِأَنْ يَكُونَ عَنْ حَريمِكَ دافِعاً ، وَمَنْ أَجْدَرُ مِنْكَ بِأَنْ يَكُونَ عَنْ براى اين كه از حريم خود دفاع كند ؟ و چه كسى شايسته‌تر از توست براى اين كه حِماكَ حارِساً وَمانِعاً . إِلهي إِنَّ الْأَمْرَ قَدْ هالَ فَهَوِّنْهُ ، وَخَشُنَ حراست و نگهبانى از نزديكان خود را بر عهده گيرد ؟ خداى من ؛ كار مشكل شده است ، پس آسانش گردان ؛ و كارها سخت و خشن شده‌اند ، پس فَأَلِنْهُ ، وَإِنَّ الْقُلُوبَ كاعَتْ فَطَمِّنْها ، وَالنُّفُوسَ ارْتاعَتْ فَسَكِّنْها . آنها را به نرمى و ملايمت بگرايان ؛ دل‌ها ، سست و لرزان شده است ، آنها را آرام گردان ؛ و نفس‌ها ( جانها ) دچار ترس و دلهره شده‌اند ، پس آنها را به إِلهي إِلهي تَدارَكْ أَقْداماً زَلَّتْ ، وَأَفْكاراً في مَهامَةِ الْحَيْرَةِ آرامش و سكون برسان . خدايا ؛ خدايا ؛ قدم‌هاى لغزان را درياب ؛ انديشه‌هاى گم‌شده در سرگردانىها را درياب ضَلَّتْ ، بِأَنْ رَأَتْ جَبْرَكَ عَلى كَسيرِها ، وَإِطْلاقَكَ لِأَسيرِها ، كه ببينند شكست‌شان را جبران كرده‌اى ، و اسيران‌شان را آزاد كرده‌اى ، وَإِجارَتَكَ لِمُسْتَجيرِها أَجْحَفَ الضُّرُّ بِالْمَضْرُورِ ، وَلَبَّى داعيهِ و پناه‌جويان‌شان را پناه ده ، كه بيچارگى بيش از توان و طاقت به خسارت‌ديده ضرر وارد كرده ، و فراخوان خود را بِالْوَيْلِ وَالثُّبُورِ . فَهَلْ يَحْسُنُ مِنْ عَدْلِكَ يا مَوْلايَ أَنْ تَدَعَهُ با واى و ناله پاسخ داده . اى مولاى من ؛ آيا از عدل تو نيكو است كسى را كه فَريسَةَ الْبَلاءِ وَهُوَ لَكَ راجٍ ، أَمْ هَلْ يَجْمُلُ مِنْ فَضْلِكَ أَنْ به تو اميدوار است طعمهء بلا گردانى ؟ ! يا از فضل تو زيباست يَخُوضَ لُجَّةَ الْغَمَّآءِ وَهُوَ إِلَيْكَ لاجٍ . مَوْلايَ لَئِنْ كُنْتُ لاأَشُقُّ كسى را كه به تو پناهنده شده است در گرداب غم و غصّه فرو رود ؟ ! اى مولاى من ؛ اگر چه من براى عَلى نَفْسي فِي التُّقى ، وَلا أَبْلُغُ في حَمْلِ أَعْبآءِ الطَّاعَةِ مَبْلَغَ رعايت پرهيزگارى و تقوا بر خود سخت نگرفته‌ام ، و آن چنان كه موجب رضايت تو شود به فرمان‌برداريت نپرداخته‌ام ، الرِّضى ، وَلا أَنْتَظِمُ في سِلْكِ قَوْمٍ رَفَضُوا الدُّنْيا فَهُمْ خُمْصُ و در زمرهء گروهى درنيامده‌ام كه دنيا را رها كرده‌اند و در نتيجه الْبُطُونِ مِنَ الطَّوى ، ذُبْلُ الشِّفاهِ مِنَ الظَّمآءِ ، وَعُمْشُ الْعُيُونِ مِنَ شكم‌هاىشان از گرسنگى تو رفته است و از تشنگى لب‌هاىشان خشك شده است و چشمان‌شان از