شود ؛ حالا شخصى كه ديده و دانسته ، محض « 1 » از راه ظلم و تكبّر از حق ، انكار كند ؛ دربارهء او جز اين نمى توان تصوّر نمود كه وقت تباهى وى فرارسيده ! ازين جا برمى آيد كه « ايمان » عبارت از دانستن نيست ؛ بلكه عبارت از پذيرفتن است :
« وَ جَحَدُوا بِها وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا »
( النمل ، ركوع 1 ) .
فَأَرادَ أَنْ يَسْتَفِزَّهُمْ مِنَ الْأَرْضِ فَأَغْرَقْناهُ وَ مَنْ مَعَهُ جَمِيعاً
( 103 )
پس خواست كه بجنباند بنى اسرائيل را از آن زمين ؛ پس غرق ساختيم او را ، و آنان را كه همراه او بودند ، همه يك جا .
تفسير : وقتى كه فرعون ديد رسوخ و اثر حضرت موسى زياد شده مى رود « 2 » ؛ به خاطر او گذشت كه مبادا بنى اسرائيل قوّت بگيرند . بنابرآن « 3 » ، به ايذاء بنى اسرائيل افزود تا آنها در مصر زير فشار بوده ، به اطمينان و امن زندگانى نكنند . عاقبت الامر فرعون را در مصر نگذاشتيم ، و تمام ظالمان را در بحر قلزم غرق نموديم .
وَ قُلْنا مِنْ بَعْدِهِ لِبَنِي إِسْرائِيلَ اسْكُنُوا الْأَرْضَ فَإِذا جاءَ وَعْدُ الْآخِرَةِ جِئْنا بِكُمْ لَفِيفاً
( 104 )
و گفتيم پس از وى بنى اسرائيل را : ساكن شويد در زمين ؛ پس چون بيايد وعدهء آخرت ، بياريم شما را درهم آميخته .
تفسير : خداى توانا بيخ و بنياد ظالم را قطع كرد ، و شما را از غلامى نجات داد . اكنون در مصر و شام به هر جائى كه خواسته باشيد به آزادى زندگانى كنيد ؛ آنگاه كه قيامت برپا شود ، بار ديگر شما و دشمنان تباه
هامش
( 1 ) . فقط
( 2 ) . مرتّبا رو به زياد شدن است ؛
( 3 ) . بنابراين ،