إِنَّهُ كانَ بِكُمْ رَحِيماً ( 66 ) وَ إِذا مَسَّكُمُ الضُّرُّ فِي الْبَحْرِ ضَلَّ مَنْ تَدْعُونَ إِلَّا إِيَّاهُ فَلَمَّا نَجَّاكُمْ إِلَى الْبَرِّ أَعْرَضْتُمْ وَ كانَ الْإِنْسانُ كَفُوراً
( 67 )
( هرآئينه ) او هست بر شما مهربان .
و چون برسد به شما سختى در دريا ، فراموش مىشود كسى را كه مى خوانيد ، مگر خدا ؛ پس چون خلاص ساخت شما را بسوى خشكى ، بازمى گرديد ؛ و هست آدمى بسيار ناسپاس .
تفسير : به مجرّدى كه « 1 » از مصيبت خلاصى يابد ، محسن حقيقى را فراموش مىكند . اندكى قبل كه گرفتار امواج دريا بود ، خدا ( ج ) به يادش مى آمد ؛ امّا ، به مجرّدى كه به ساحل برآمد ، و از خطر جست ؛ بى فكر شده ، همه را فراموش مىكند . آيا ناسپاسى بيش ازين چه باشد ؟ !
أَ فَأَمِنْتُمْ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمْ جانِبَ الْبَرِّ
آيا ايمن شده ايد از آنكه فروبرد شما را در جانبى از خشكى ؛
تفسير : در ساحل بحر به زمين خشك فرومى برد ؛ چنان كه در اثر تكان زلزله زمين شق شود ، و مانند قارون در آن فرورويد . خلاصه اينكه هلاك كردن موقوف به موجهاى بحر نيست .
أَوْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حاصِباً ثُمَّ لا تَجِدُوا
يا بفرستد بر شما باد تندى كه بر شما سنگ اندازد ؛ باز ، نيابيد
هامش
( 1 ) . به مجرّد اينكه