( ابراهيم ، ركوع 4 ) .
إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ وَ كَفى بِرَبِّكَ وَكِيلًا
( 65 )
( هر آئينه ) بر بندگان من نيست ترا برايشان هيچ حكومت ( قدرت ) ، و پس كافيست پروردگار تو كارساز .
تفسير : كسانى كه بر خدا ( ج ) توكّل و اعتماد كنند . خداوند كارسازى ايشان را مى نمايد ؛ و از دام فريب شيطان ايشان را مى كشد « 1 » .
رَبُّكُمُ الَّذِي يُزْجِي لَكُمُ الْفُلْكَ فِي الْبَحْرِ
پروردگار شما آن است كه روان مىكند براى شما كشتى ها در دريا .
تفسير : اين يك نمونه از قدرت و كارسازى خداوندى است كه آن را يك مشرك هم اقرار مى نمايد كه بدون خداى بزرگ و توانا ، هيچكس كارساز نيست .
مصرع :
« روزهاى عارضى كم زور مى باشد تمام . »
لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ
تا طلب معيشت كنيد از فضل او ؛
تفسير : « فضل » به معنى زيادتى ، و در قرآن اكثر « 2 » به معنى « رزق » مستعمل شده ، و طلب رزق مقصود بالتّبع ، و مطلب اصلى در عبادت مسلمان حصول « 3 » آخرت است .
هامش
( 1 ) . كوچ مىدهد ، بيرون مى آورد .
( 2 ) . غالبا
( 3 ) . تحصيل ، به دست آوردن