قبضهء اقتدار آن مالك على الاطلاق است ، و وظيفهء شما ميانه روى و امتثال حكم خداست .
حضرت شاه صاحب ( رح ) مى نويسد : يعنى ، محتاج را ديده اظهار بى تابى و پريشانى زياد مكن ؛ حاجت روائى او به ذمّهء تو نيست ؛ بلكه به ذمّهء خداست ؛ ليكن اين سخنان به پيغمبر ( ع ) فرموده شده كه بى انتها سخى بوده است . باقى « 1 » كسى كه مال از دلش نمى برآيد او را به اعطا پابند « 2 » نموده است ؛ طبيب هم ، مطابق مزاج و تشخيص ، به مريض دوا مىدهد .
إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً
( 30 )
( هر آئينه ) او هست به ( مصالح ) بندگان خود دانا ، بينا .
تفسير : يعنى ، به احوال و مصالح ظاهرى و باطنى هر بنده خبردار بوده ؛ بروفق آن معامله مىكند .
در حديث قدسى آمده كه بعض بندگان من چنان اند كه خوبى حال آنها در فقيربودن آنهاست ؛ اگر آنها را غنى مى ساختم ، دين آنها تباه مى شد . برعكس آن ، بعض بندگان را غنى ساختم كه اگر تهيدست و فقير مى بودند ، بر دين قائم نمى ماندند !
علاوه بر آن ، غناى ظاهرى در حق بعض اشقيا محض « 3 » به طور امهال و استدراج ؛ و يا ، فقر و تنگدستى از راه عقوبت و سزا مى باشد ؛ عياذا باللّه من هذا و هذا ! پيش تر ، چندين بار درين موضوع بحث شده است .
وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ
و مكشيد اولاد خود را از ترس تنگدستى ؛ ما روزى مى دهيم ايشان را ، و شما را ؛
تفسير : بعض كفّار به اين خيال اولاد خود را مى كشتند كه « خرج آنها را از كجا كنيم ؟ ! » ؛ تفصيل
هامش
( 1 ) . امّا ، به عكس
( 2 ) . پايبند
( 3 ) . فقط