إِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ
( 124 )
( هر آئينه ) پروردگار تو حكم مىكند در ميان ايشان روز قيامت در آنچه اندر آن اختلاف مى كردند .
تفسير : در اصل ملّت ابراهيمى حكم تعظيم شنبه نبود ؛ و بر اين امّت هم نافذ نيست . البتّه ، در بين اين مدّت ، چون يهود از ارشاد و هدايات پيغمبر خود ( موسى عليه السلام ) كه تعظيم روز جمعه بود ، تخلّف نموده ، آن روز را به روز شنبه تبديل كردند ؛ حكم صادر شد كه ( خوب ) همين روز را تعظيم كنيد ؛ مگر « 1 » در آن روز ماهى شكار مكنيد ! اين حكم را اكثر نفرى « 2 » قبول نكردند . كسانى كه انكار كردند در دنيا به صورت ميمون و خنزير مسخ شدند ، و جزاى آخرتشان جداگانه است . حضرت ابراهيم را كسى « يهود » مى گفت و كسى « نصرانى » مى خواند ؛ حال آنكه حق تعالى آگاه ساخت كه او « حنيف مسلم » بود . به هرحال ، در آخرت تمام اختلافات به درستى فيصله مىشود ؛ و هر شخص به چشم خود خواهد ديد كه چه كسى بر خطا و چه كسى به راه راست مى رفت .
ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
دعوت كن مردمان را بسوى راه پروردگار خويش به دانش و پند نيك ؛ و مناظره كن با ايشان به طريقى كه وى نيك است .
تفسير : در آيات فوق مقصود اينست كه مخاطبين را آگاه فرمايد كه اين پيغمبر اصل ملّت ابراهيمى را آورده است . اگر مى خواهيد كامياب شويد ، و در دعوى « حنيف » بودن خود راست هستيد ؛ به
هامش
( 1 ) . ليكن
( 2 ) . عدّهء زيادى