وَ لَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ ما كانُوا يَعْمَلُونَ
( 96 )
و بدهيم صابران را مزد ايشان به نيكوترين آنچه مى كردند .
تفسير : كسانى كه به عهد خدا ( ج ) ثابت قدم اند ، و به مقابل « 1 » تمام مشكلات و صعوبات صبر و تحمّل مى نمايند ؛ اجرشان ضايع نمى شود ، و عوض اعمال صالحهء آنها از بارگاه احديّت داده مىشود .
مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً
هركه كرد كار نيك ، مرد باشد يا زن ؛ و او مسلمان باشد ؛ پس ( هر آئينه ) زندگى اش مى دهيم ، زندگانى پاك ؛
تفسير : در آيهء مذكور فوق ، ذكر اجر صابران و ايفاكنندگان عهد بود ؛ درين موقع ، در باب تمام اعمال صالحه اصول و ضابطهء عمومى را بيان مى فرمايد . خلاصه اين است كه هر مرد و يا زنى كه كارهاى نيك را به عمل مى آورد ؛ بشرطيكه « 2 » آن كارها محض « 3 » صورتا نباشد ، بلكه حقيقتا نيك باشد ، يعنى با روح ايمان و معرفت صحيحه آراسته باشد ؛ در پاداش آن زندگى آسوده و پاكى به او مرحمت مىشود ؛ مثلا ، در دنيا روزى حلال ، قناعت و غناى قلبى ، سكون و طمأنينت ، لذّت ذكر اللّه ، مزهء حب الهى ( ج ) ، خوشى عبوديّت اداى فرض ، و تصوّر كاميابى مستقبل ، و حلاوت تعلّق مع اللّه ؛ كه ذائقهء آن را عارفى چشيده ، به اين كلمات بيان كرده است :
هامش
( 1 ) . در مقابل ، در برابر
( 2 ) . به شرط آنكه ، مشروط به آنكه
( 3 ) . فقط