سّيئات وى بخشوده مىشود ؛ هركه حسنات نمايد ، عادت بدى از وى زايل مىشود ؛ در هر ديارى كه نكوئى عموميّت پذيرد ، هدايت آيد ، و گمراهى رخت بندد ؛ و در هر سه صورت ، بايد حسنات غالب باشد ؛ زيرا ضرورت صابون به مقدار كثافت است .
وَ اصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ
( 115 )
و صبر كن ؛ پس هر آئينه خدا ضايع نمى سازد مزد نيكوكاران را .
تفسير : غور كردن در قرآن آشكار مى نمايد كه در حصول امداد و معاونت الهى ( ج ) خاص دو چيز دخل « 1 » دارد : « صلوة » ؛ « صبر » :
« وَ اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ »
( بقره « 2 » ) اينجا نيز از ذكر « صبر » بعد از « صلوة » مقصود اين است كه مسلمان در عبادت و اطاعت خداى متعال ثابت قدم باشد ؛ و به هيچگونه رنج و محنت اعتنا نكند ؛ بعد از اين مدد و نصرت الهى ( ج ) حاصل مىشود . كردار نيكوكاران ضايع نمى شود ؛ بل بيشتر از اندازه قدر مىشود « 3 » .
فَلَوْ لا كانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسادِ فِي الْأَرْضِ إِلَّا قَلِيلًا مِمَّنْ أَنْجَيْنا مِنْهُمْ وَ اتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا
پس چرا نشدند از اهل قرن ها ( جماعات ) كه پيش از شما بودند خداوندان عقل و خير ، منع مى كردند از فساد در زمين ؟ ليكن اندكى از آنها كه نجات داديم ايشان را و پيروى كردند ستمگاران
هامش
( 1 ) . مدخليّت ، دخالت ، تعيين كنندگى
( 2 ) . آيهء 45 .
( 3 ) . تقدير مىشود . قدردانى مىشود .