ما كانُوا يَسْتَطِيعُونَ السَّمْعَ وَ ما كانُوا يُبْصِرُونَ
( 20 )
نمى توانستند شنودن ، و نبودند كه بديدندى .
تفسير : در دنيا كر و كور شدند ، توان شنيدن حق را نداشتند و آيات خدا را ديده نمى توانستند كه از ديدن آن هدايت مى شدند . حضرت شاه گويد : مطلب آيت « 1 » آنست كه بر خدا ( ج ) دروغ بستند ؛ سخنان بى اساس و غلط را بسوى او منسوب نمودند . اين را از كجا آورده اند ؟ غيب را نمى شنيدند ، و غيب را نمى ديدند ؛ پس مأخذشان چيست ؟ !
أُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ
( 21 )
آن گروه ، آنانند كه زيان كردند نفسهاى خويش را ؛ و گم شد از ايشان آنچه افترا مى كردند .
تفسير : « به خود زيان رساندن » آن است كه در عذاب ابدى گرفتار شدند ، و چون در آنجا رسيدند همه ادّعاهاى دروغشان گم شد .
لا جَرَمَ أَنَّهُمْ فِي الْآخِرَةِ هُمُ الْأَخْسَرُونَ ( 22 ) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ أَخْبَتُوا
بى شك ، هر آئينه ايشان در آخرت ايشانند بسيار زيانكاران .
هر آئينه آنان كه ايمان آوردند و كردند عملهاى شايسته ، و ( آرام گرفتند ) عجز كردند
هامش
( 1 ) . مقصود آيه