با اطمينان پيغمبرانه و كمال سكون قلب منصب ارشاد و اصلاح خود را دوام دادند ؛ چنان كه در شهرى وباى عمومى مستولى گردد ، و در مجمع هزاران بيمار دو سه اشخاص تندرست و قوىّ القلب به معالجه و چارهگرى و تفقّد احوال آنها مشغول باشند ؛ اگر
« فَافْرُقْ بَيْنَنا »
به جاى « جدائى كن » « فيصله كن » . ترجمه مىشد ، مطلب واضحتر مىگرديد .
حضرت شاه مىنگارد كه تمام اين قصّهها را به اهل كتاب شنوانيد كه شما به پيغمبر آخرالزمان همراهى نخواهيد كرد ؛ چنان كه اجداد شما با حضرت موسى ( ع ) همراهى نكردند ، و خويشتن را از جهاد كناره نمودند . اين نعمت نصيب ديگران خواهد شد ؛ چنان كه نصيب شد .
براى يك لمحه تمام اين ركوع را مقابل نظر آورده به احوال امّت محمّديّه غور كنيد : بر آنها از جانب خدا ( ج ) انعاماتى شده كه نه در سابق امّتى را شده بود و نه آينده خواهد شد . خاتم الانبياء حضرت سيّد الرسل - صلّى اللّه عليه و سلّم - را شريعت ابدى داده مبعوث گردانيد ؛ در ميانشان ائمّه و علمائى بيافريد كه اگرچه پيغمبر نبودند وظايف انبياء را به اسلوبى نهايت مستحسن انجام دادند ، و پس از حضرت پيغمبر ( ص ) خلفاى وى به قيادت امّت پرداختند ، و تمام جهان را به اخلاق خوب و اصول سياست و غيره رهنمونى كردند ؛ به اين امّت نيز حكم جهاد داده شد نه در مقابل عمالقه بلكه در مقابل جبّاران تمام گيتى ؛ نه تنها براى فتح كشور شام بلكه براى اعلاى كلمة اللّه و بركندن ريشهء فساد در شرق و غرب .
خدا ( ج ) به بنى اسرائيل ارض مقدّس را وعده داد ، دربارهء اين امّت گفت :
« وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ ، وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى لَهُمْ ، وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً »
( ركوع 7 ، سورهء نور ) . اگر موسى بنى اسرائيل را در جهاد از پشت گردانيدن منع فرموده ، به اين امّت نيز خدا ( ج ) چنين خطابى فرمود :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا زَحْفاً فَلا تُوَلُّوهُمُ الْأَدْبارَ »
( انفال ، ركوع 2 ) ؛ عاقبة الامر ، رفقاى حضرت موسى ( ع ) از عمالقه ترسيدند ، تا آنجا كه گفتند :
« فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ فَقاتِلا إِنَّا هاهُنا قاعِدُونَ »
يعنى تو و پروردگار تو برويد و بجنگيد ؛ ما در اينجا نشستهايم ! امّا ، اصحاب حضرت محمّد ( ص ) گفتند : به خدا سوگند اگر تو گوئى خود را در امواج دريا بيفگنيد ، بىدرنگ خويشتن را مىفگنيم ، و يك تن از ما كناره نخواهيد گرفت ! اميد است خدا ( ج ) از جانب ما به حضرت پيغمبر ( ص ) چيزى را به عرصهء ظهور آرد كه چشمان فرخندهء وى از آن روشن گردد ، ما با پيغمبر خويش بوده ، در راست و چپ ، در حضور و غياب ، و در هر طرف جهاد مىكنيم ؛ به فضل الهى ( ج ) ما از آن مردم نيستيم كه به موسى - عليه السّلام - گفته بودند :