ما كانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَساجِدَ اللَّهِ شاهِدِينَ عَلى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ أُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ وَ فِي النَّارِ هُمْ خالِدُونَ ( 17 ) إِنَّما يَعْمُرُ مَساجِدَ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ أَقامَ الصَّلاةَ وَ آتَى الزَّكاةَ وَ لَمْ يَخْشَ إِلَّا اللَّهَ فَعَسى أُولئِكَ أَنْ يَكُونُوا مِنَ الْمُهْتَدِينَ
( 18 )
نيست سزاوار براى مشركان كه عمارت كنند مساجد اللّه را درحالىكه ( گواهى دهند ) تسليم كنند بر نفسهاى خود كفر را ؛ آن گروه ، تباه شده عملهاى ايشان ، و در آتش ايشان جاويدند .
جز اين نيست كه آباد مىكند مساجد اللّه را كسى كه يقين كرده به اللّه و به روز آخر ( كه روز قيامت است ) ، و برپا داشته نماز را ، و داده زكات را ، و نترسيده از هيچ كسى مگر از اللّه ؛ پس اميد است به اين جماعت كه باشند از راه يابندگان نجات .
تفسير : نخست گفته شد بايد مسلمانان بدون امتحان گذاشته نشوند در عزائم اعمال ( مانند جهاد و غيره ) استوارى و ثبات قدم و چگونگى ترجيح خدا و رسول بر تمام تعلقات دنيوى