وَ ما تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآياتِ رَبِّنا لَمَّا جاءَتْنا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا صَبْراً وَ تَوَفَّنا مُسْلِمِينَ
( 126 )
و دشمنى ( انكار ) نمىكنى با ما ، مگر آنكه ايمان آورديم به نشانههاى پروردگار خود ، چون بيامد به ما ؛ اى پروردگار ما ، بريز بر ما صبر ، و بميران ما را درحالىكه مسلمان باشيم .
تفسير : از درگاه پروردگارى كه ما از پذيرفتن آياتش در نظر تو مجرم قرار يافتهايم ، درخواست مىكنيم كه ما را بر تجاوزات و سختىهاى تو صبر جميل عطا كند ؛ و تا دم مرگ بر اسلام مستقيم دارد ؛ تا مبادا مضطرب و متزلزل شده كارى كنيم كه خلاف تسليم و رضاى او باشد .
وَ قالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِ فِرْعَوْنَ أَ تَذَرُ مُوسى وَ قَوْمَهُ لِيُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ
و گفتند اشراف از قوم فرعون : آيا مىگذارى موسى و قوم او را تا فساد كنند در زمين ؟ !
تفسير : چون از مشاهدهء نشان حقّ ساحرين به سجده افتادند ؛ و بنى اسرائيل به همراهى موسى - عليه السّلام - پافشارى كردند ؛ بلكه بعضى قبطيان هم به طرف او ميلان نمودند ؛ سرداران فرعون مشوّش و مضطرب شدند ، و فرعون را به ذريعهء « 1 » اين كلمات به تشدّد آماده كردند كه موسى و قوم او بنى اسرائيل را موقع ندهد « 2 » كه آزادانه در ملك فتنه و فساد برپا كنند ، و عموم مردم را به خود مائل گردانيده بر عليه حكومت علم بغاوت « 3 » برافرازند ؛ و در آينده ، پرستش تو
هامش
( 1 ) . به وسيلهء
( 2 ) . فرصت ندهد
( 3 ) . سركشى