جمّ غفير با منتهاى هزيمت و ذلّت از ميدان مقابله بازگشتند ؛ امّا ساحران به مشاهدهء اين نشان خدائى بىاختيار به سجده افتادند . گويند : حضرت موسى و هارون به شكر غلبهء حقّ سجده نمودند ؛ و ساحران نيز در همان وقت به سجده افتادند . از كلمات
« أُلْقِيَ السَّحَرَةُ »
واضح مىشود كه چنان حال قوى بر آنها طارى گشت كه جز خضوع و تسليم چاره نماند ، چه رحمت الهى ( ج ) و عظمت و جلال ايزدى است كه كسانى كه در آن محل با پيغمبر خدا مقابله مىكردند ؛ همينكه سر از سجده برداشتند ، از اولياء اللّه و عرفاى كامل گشتند !
قالُوا آمَنَّا بِرَبِّ الْعالَمِينَ ( 121 ) رَبِّ مُوسى وَ هارُونَ
( 122 )
گفتند : ايمان آورديم به پروردگار عالميان .
پروردگار موسى و هارون .
تفسير : چون فرعون هم
« أَنَا رَبُّكُمُ الْأَعْلى »
مىگفت ؛ شايد ازين جهت ضرورت افتاد كه با « رب العالمين » ،
« رَبِّ مُوسى وَ هارُونَ »
را قرين سازند ؛ و ضمنا ، به اين امر هم اشاره رفته كه بىشك پروردگار جهانيان ذاتى است كه موسى و هارون را بدون اسباب ظاهرى ، به وسيلهء ربوبيّت خاصّ خويش ، بر متكبّرين دنيا على رؤس الاشهاد غالب نمود .
قالَ فِرْعَوْنُ آمَنْتُمْ بِهِ قَبْلَ أَنْ آذَنَ لَكُمْ إِنَّ هذا لَمَكْرٌ مَكَرْتُمُوهُ فِي الْمَدِينَةِ لِتُخْرِجُوا مِنْها
گفت فرعون : ايمان آورديد به موسى پيش از آنكه دستورى دهم شما را ؟ ! هرآئينه اين تدبيريست كه انديشيدهايد آن را در اين شهر ، تا بيرون كنيد از آن