تفسير كابلى (فارسى) — صفحة 343

وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ ( 40 ) لَهُمْ مِنْ جَهَنَّمَ مِهادٌ وَ مِنْ فَوْقِهِمْ غَواشٍ و همچنين جزا دهيم گناهكاران را . مرايشان را از دوزخ فرش ، و از بالاى ايشان پوششها باشد ؛ تفسير : از هر سو ، آنها را آتش فرا مىگيرد ؛ به هيچ پهلو آسوده نمىشوند . وَ كَذلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ ( 41 ) وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ( 42 ) و هم‌چنين جزا مىدهيم ظالمان را . و كسانى كه ايمان آوردند ؛ و كارهاى شايسته كردند ؛ تكليف نمىدهيم هيچكس را مگر موافق طاقت او ؛ آن جماعه باشندگان بهشت‌اند ؛ ايشان در آنجا جاودانند . تفسير : « لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها » جملهء معترضه است ، و در آن تنبيه مىباشد كه ايمان و عمل صالح كه به وسيلهء آن چندين صلهء عظيم الشان عنايت مىشود ؛ كار مشكل نيست كه از طاقت انسان خارج باشد ؛ يا : مقصد آن است كه از هر انسان چندان عمل صالح مطلوب است كه درخور طاقت و قدرت او باشد ؛ بيش از آن مطالبه نمىشود . وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ و بيرون آريم آنچه در سينه‌هاى ايشان بود از خفقان ( كينه ) ؛