وَ كَذلِكَ نَجْزِي الْمُجْرِمِينَ ( 40 ) لَهُمْ مِنْ جَهَنَّمَ مِهادٌ وَ مِنْ فَوْقِهِمْ غَواشٍ
و همچنين جزا دهيم گناهكاران را .
مرايشان را از دوزخ فرش ، و از بالاى ايشان پوششها باشد ؛
تفسير : از هر سو ، آنها را آتش فرا مىگيرد ؛ به هيچ پهلو آسوده نمىشوند .
وَ كَذلِكَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ ( 41 ) وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
( 42 )
و همچنين جزا مىدهيم ظالمان را .
و كسانى كه ايمان آوردند ؛ و كارهاى شايسته كردند ؛ تكليف نمىدهيم هيچكس را مگر موافق طاقت او ؛ آن جماعه باشندگان بهشتاند ؛ ايشان در آنجا جاودانند .
تفسير :
« لا نُكَلِّفُ نَفْساً إِلَّا وُسْعَها »
جملهء معترضه است ، و در آن تنبيه مىباشد كه ايمان و عمل صالح كه به وسيلهء آن چندين صلهء عظيم الشان عنايت مىشود ؛ كار مشكل نيست كه از طاقت انسان خارج باشد ؛ يا : مقصد آن است كه از هر انسان چندان عمل صالح مطلوب است كه درخور طاقت و قدرت او باشد ؛ بيش از آن مطالبه نمىشود .
وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ
و بيرون آريم آنچه در سينههاى ايشان بود از خفقان ( كينه ) ؛