إِيَّاهُمْ
ايشان را ؛
تفسير : عرب بنابر تهيدستى گاهى اولاد خود را مىكشتند ، و مىگفتند : ما كه خود چيزى براى خوردن نداريم ؛ فرزندان خود را چه دهيم ؟ ! از اين جهت ، فرموده است : روزى دهنده خداست ؛ هم به شما ، و هم به اولاد شما ؛ جاى ديگر عوض
« مِنْ إِمْلاقٍ »
،
« خَشْيَةَ إِمْلاقٍ »
گفته شده ؛ يعنى ، از ترس تهيدستى مىكشتند . ممكن است اينجا ذكر كسانى باشد كه فى الحال بينوا نمىباشند ؛ امّا مىترسند هنگامى كه عائلهشان افزون شود ، از كجا به آنها طعام دهند ؟ ! چون طبقهء اول را پيش از عيال فكر طعام خودشان ، و طبقهء ثانى را انديشهء كثرت عيال پريشان مىداشت ، شايد با
« مِنْ إِمْلاقٍ »
در اين آيت
« نَرْزُقُكُمْ وَ إِيَّاهُمْ »
و در آن آيت با
« خَشْيَةَ إِمْلاقٍ »
« نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ »
ارشاد شده است ؛ و اللّه اعلم .
وَ لا تَقْرَبُوا الْفَواحِشَ ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ
و مشويد نزديك به بىحيائىها ؛ آنچه ظاهر باشد از آن ، و آنچه پوشيده باشد ؛
تفسير : شايد از « نزديك آن مرويد » مراد اين باشد كه از مبادى و وسايل اين افعال نيز اجتناب ورزيد ؛ مثلا مانند زنا كه از نظر بد نيز اجتناب لازم است .
وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلَّا بِالْحَقِّ
و مكشيد هيچ نفس را كه حرام ساخته است خدا كشتنش ، مگر به حق ؛
تفسير : استثناى
« إِلَّا بِالْحَقِّ »
ضرور بود ؛ زيرا ، در آن كشتن قاتل عمد ؛ زانى محصن ؛ مرتدّ