وَ مَنْ يَكْسِبْ خَطِيئَةً أَوْ إِثْماً ثُمَّ يَرْمِ بِهِ بَرِيئاً فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً
( 112 )
و هركه كند خطا يا گناهى ، پس تهمت بندد با آن بر بىگناهى ؛ به تحقيق برداشت بر خود بهتان و گناهى آشكارا .
تفسير : هركه گناه كوچك يا بزرگ كند ، آن را به ذمّت بىگناهى افگند ، بر وى دو گناه لازم مىشود : يكى گناه تهمت ؛ دوّم گناه اصلى ؛ لهذا ، هركه دزدى كند و بر يهود تهمت بندد ، و بال آن زياد مىشود ، و هيچ منفعتى به وى نمىرسد ؛ و معلوم شد كه چارهء گناهان كبيره و صغيره جز توبهء خالص چيزى نيست .
وَ لَوْ لا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ وَ رَحْمَتُهُ لَهَمَّتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ يُضِلُّوكَ وَ ما يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَ ما يَضُرُّونَكَ مِنْ شَيْءٍ وَ أَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْكَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ عَلَّمَكَ ما لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ
و اگر نمىبود فضل خدا بر تو و رحمت او ، هر آئينه قصد كرده بودند گروهى از ايشان كه از راه بگردانند ترا ؛ و در ضلالت نمىافگنند مگر خويشتن را ؛ و نمىرسانند زيان به تو چيزى ؛ و فرو فرستاده خدا بر تو كتاب و حكمت ، و آموخت به تو آنچه را نمىدانستى ؛