طور نهانى مشورههاى ناجايز « 1 » مىنمايند ؛ از خدا ( ج ) نمىشرمند كه همه وقت با آنهاست و بر تمام اعمالشان حاوى است « 2 » ؛ اگر پيغمبر ( ص ) بخشايششان را درخواست نمىنمود ، هم احتمال عفوشان يقينا موجود بود ؛ ببينيد كه در موقع ديگر « 3 » دربارهء حضرت ابراهيم عليه السّلام ارشاد صريح است كه
« يُجادِلُنا فِي قَوْمِ لُوطٍ ؛ إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ »
خداوند ( ج ) پيشتر در اينباره سدّ باب فرمود ، و به اين ارشاد ، سفارش اينها را منع كرد ؛ و اللّه اعلم .
ها أَنْتُمْ هؤُلاءِ جادَلْتُمْ عَنْهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا فَمَنْ يُجادِلُ اللَّهَ عَنْهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَمْ مَنْ يَكُونُ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا
( 109 )
آگاه باشيد شما اى قوم ، كه جدال كرديد از طرف آنها در زندگى دنيا ؛ پس كيست كه جدال كند با خدا از عوضشان روز رستاخيز ؟ يا كيست كه باشد بر ايشان كارساز ؟ !
تفسير : در اين آيت خطاب به قوم دزد است و كسانى كه به طرفدارى وى پرداخته بودند ؛ يعنى : هر چيز به حضرت خداوند ( ج ) معلوم است ؛ اين حمايت بىجا در آخرت مفادى به دزد رسانيده نمىتواند . « 4 »
وَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللَّهَ يَجِدِ
و هركه گناه كند ، يا ستم كند بر خود ، پس آمرزش طلبد از خدا ؛ مىيابد
هامش
( 1 ) . توطئههاى ناروا
( 2 ) . محيط است ؛ احاطه دارد ؛
( 3 ) . در موضع ديگر ، در جاى ديگر
( 4 ) . نمىتواند فايدت و منفعتى به دزد برساند .