وَ لا تَهِنُوا فِي ابْتِغاءِ الْقَوْمِ إِنْ تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَما تَأْلَمُونَ وَ تَرْجُونَ مِنَ اللَّهِ ما لا يَرْجُونَ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً
( 104 )
و سستى مكنيد در طلب گروه ( كافران ) ؛ اگر شما دردمند مىشويد پس ايشان نيز دردمند مىشوند ، چنان كه شما دردمند مىشويد ؛ و شما اميد داريد از خدا آنچه را اميد ندارند ؛ و هست خدا دانا ، باحكمت .
تفسير : يعنى ، در جستجو و تعقيب كفّار از همّت كار بگيريد و تقصير مورزيد ؛ اگر شما در نبرد آنها مجروح و متألّم مىشويد آنها نيز متألّم مىگردند ؛ شما در آينده به بارگاه الهى ( ج ) اميد داريد و آنها از اين آمال بىنصيباند ؛ يعنى ، در اين جهان پيروزى بر كفّار ، و در آن جهان احراز ثواب عظيم . خدا ( ج ) مصالح و اعمال شما را مىداند ؛ هرچه فرمايد ، در آن منافع بزرگ و حكمتهاست . امتثال فرمان او را در دين و دنيا غنيمت و نعمت بزرگ شناسيد .
إِنَّا أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِما أَراكَ اللَّهُ وَ لا تَكُنْ لِلْخائِنِينَ خَصِيماً
( 105 )
هر آئينه فرو فرستاديم به سوى تو كتاب را به راستى ، تا حكم كنى ميان مردم بر آنچه دانانده ترا خدا ؛ و مباش از طرف دغابازان خصومتكننده .