ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ
آنچه رسيده ترا از نيكوئى ، پس از جانب خداست ؛ و آنچه رسيده ترا از بدى ، از نفس تست ؛
تفسير : اصل اين است كه اگرچه موجد نيكىها و بدىها حضرت خداست ؛ امّا ، بنده بايد حسنات را فضل و احسان خدا شناسد ، و بدى و رنج را از شآمت اعمال خويش داند ، و بر پيغمبر ( ص ) الزامى وارد نكند . پيغمبر ( ص ) آفريدگار و سبب كارها نيست ؛ هستى بخشاى امور خداست ، و سبب آن كردار شما !
وَ أَرْسَلْناكَ لِلنَّاسِ رَسُولًا وَ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً
( 79 )
و فرستاديم ترا به مردم پيغمبر ، و كافيست خدا حاضر .
تفسير : خدا ( ج ) الزام منافقان را از پيغمبر ( ص ) برداشته ، ارشاد مىكند كه ما ترا بسوى مردم پيغمبر گردانيدهايم ؛ ما به هر چيز آگاهيم ، و سزاى كردار هركه را مىدهيم ؛ تو به الزام و انكار بيهودهء كس اعتنائى مكن ، و وظيفهء رسالت را ادامه بده .
مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ وَ مَنْ تَوَلَّى فَما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً
( 80 )
كسىكه اطاعت كند پيغمبر را ، بتحقيق اطاعت كرده خدا را ؛ و هركه اعراض كرد ، پس نفرستاديم ترا بر ايشان نگهبان .