به ما بخشايش كرده ، براى مصالح خود ما به مصرف آن ما را مأمور نموده است ؛ تا از آن در اين جهان و آن جهان مستفيد شويم ؛ از خرج ما به حضرت وى كدام مفادى نمىرسد « 1 » ؛ به فرض محال ، برسد ؛ چون مال و تمام چيزها مملوك اوست ، باز هم چگونه مىتوان به معناى حقيقى آن را قرض گفت ؟ ! كمال كرم و احسان اوست كه پاداش انفاق را به نيكوترين صورتى به مذمّت خويش پذيرفته ، و لزوم بىحدّ آن را به لفظ « قرض » مؤكّد و مسجّل فرموده است ؛ امّا ، يهود از عدم بصيرت و خبث باطن ، به جاى قبول احسان ، بر اين كلمات استهزا نمودند ، و در جناب رفيع الهى از تمسخر دست نبرداشتند « 2 » ؛ بنابرآن ، فرمود : خدا ( ج ) سخنان شما را شنوده ؛ به مجازات اعمال خويش منتظر باشيد .
سَنَكْتُبُ ما قالُوا وَ قَتْلَهُمُ الْأَنْبِياءَ بِغَيْرِ حَقٍّ وَ نَقُولُ ذُوقُوا عَذابَ الْحَرِيقِ
( 181 )
زود باشد كه بفرمائيم تا بنويسند آنچه را گفتند ، و بنويسند كشتن اسلافشان پيغمبران را به ناحق ، و بگوئيم : بچشيد عذاب سوزنده را .
تفسير : اين اقوال ملعون و خبيث شما بر طبق قواعد عمومى در ديوان سيّئاتتان درج مىگردد ؛ در آنجا كه افعال ملعون و ناپاك اقوام ديگر شما درج است ؛ مثل ريختن خون پيغمبران معصوم به ناحق ؛ چنان كه اين جملهء ناشايسته مثالى از خداشناسى شماست ، و آن كار ناشايسته مثالى است از تعظيمى كه شما نسبت به انبياء داريد ، چون صورت حال شما تقديم شود ، گفته خواهد شد كه اينك لذّت شرارت و فسق و فجور را بچشيد ، و چنان كه دلهاى دوستان خدا را از طعن و تمسخر كباب كرده بوديد ، اكنون در كورهء عذاب الهى ( ج ) بسوزيد .
ذلِكَ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيكُمْ وَ أَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ
اين بدل آن است كه پيش فرستاده دستهاى شما ؛ و هر آئينه خدا نيست ستمگار
هامش
( 1 ) . هيچ فايدتى نمىرسد ؛
( 2 ) . دست برنداشتند ؛