الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبِي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ
ناپاك را از پاك ؛ و نيست خدا كه مطّلع گرداند شما را بر غيب ؛ و لكنّ ، خدا برمىگزيند از پيغمبران خود هركه را خواهد ؛
تفسير : همچنانكه مسرّت و مهلت اين جهان دليل بر مقبوليّت كافران نيست ؛ اگر بر مسلمانان مخلص ، مصايب و حوادث ناگوار پيش آيد ( كه در جنگ احد واقع شد ) ؛ دليل بر مغضوبيّت آنها نزد خدا نمىباشد . سخن اينجاست كه خدا نمىخواهد مسلمانان در چنين حالت مبهم بمانند كه تاكنون بودهاند ؛ يعنى ، اكثر كافران از روى نفاق كلمه مىخواندند « 1 » ؛ و چون ميان مسلمانان مىزيستند ، نظر به حال ظاهر ، اطلاق كلمهء « منافق » بر آنها مشكل بود ؛ لهذا ، ضرور است كه خدا ( ج ) وقايع و احوالى را روى كار آرد ، كه پاك از ناپاك ، و خالص از مغشوش ، جدا گردد . بىشك ، در پيشگاه احديّت سهل بود كه مسلمانان را بدون آنكه به امتحان افگند ، از اسامى و اعمال منافقان آگاه مىگرداند ؛ ولى حكمت و مصلحت او مقتضى نيست كه همه مردم را به امور غيب آگاه گرداند ؛ تنها پيغمبران خود را منتخب نموده ، هرچه بخواهد از مغيبات بهطور يقين به ايشان اطلاع مىدهد . خلاصه ، عامّهء مردم را از امور غيبيّه بدون واسطه بهطور يقين اطّلاع داده نمىشود ، مگر به انبياء - عليهم السّلام - آن هم به اندازهاى كه خدا بخواهد .
فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَ رُسُلِهِ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ
( 179 )
پس يقين كنيد بر خدا و پيغمبرانش ؛ و اگر يقين كنيد ، و پرهيزگارى نمائيد ؛ پس به شماست ثواب بزرگ .
هامش
( 1 ) . كلمهء شهادت بر زبان مىراندند ؛ شهادتين مىگفتند ؛