بهطور تنبيه گوشزد مىفرمايد كه هرگز در زكات مال و مصارف ضروريّه بخل نورزند ؛ ورنه ، هركه رويّهء منافقين يهود را در بخل و حرص و ديگر خصايل رذيله اختيار كند ، بايد مطابق درجهء خود منتظر چنين سزا باشد ؛ چنان كه در احاديث صحيح آمده كه آنانى كه زكات نمىدهند ، در آخرت ، مالشان به شكل اژدهاى نهايت زهردار متشكّل گرديده ، در گردنشان انداخته مىشود ؛ نعوذ باللّه منه !
وَ لِلَّهِ مِيراثُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
و خدا راست ميراث آسمانها و زمين ؛
تفسير : آخر شما مىميريد ، و تمام دارائىتان به آن ذات متعال « 1 » كه در حقيقت نخست نيز از وى بود ، مىماند ؛ انسان اگر به اختيار انفاق كند ، ثواب مىيابد .
وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ
( 180 )
و خدا به آنچه مىكنيد آگاهست .
تفسير : بخل يا سخا ؛ هرچه كنيد ، و به هر نيّت انجام دهيد ، خدا ( ج ) آن را مىداند ؛ و بر وفق آن عوض مىدهد .
لَقَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللَّهَ فَقِيرٌ وَ نَحْنُ أَغْنِياءُ
به تحقيق ، شنيد خدا سخن كسانى را كه گفتند : هر آئينه خدا فقير است ، و ما توانگريم !
تفسير : تنها چنين نيست كه يهود از كمال بخل ، مصرف مال را نمىدانند ؛ بلكه چون در راه خدا حكم انفاق را مىشنوند ، استهزاء مىكنند ؛ و در جناب الهى ( ج ) از ايراد كلمات گستاخ ، شرم نمىدارند . هنگامى كه آيت
« مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً » *
فرود آمد ، گفتند : خدا كه از ما قرض مىخواهد فقير نيازمند است ؛ و ما توانگرانيم ! حال آنكه هر نادان و غبىّ نيز مىداند كه تعبير انفاق فى وجوه الخير به قرض ، كمال مهربانى و رحمت بود ؛ آشكار است ؛ خدا مالى را كه
هامش
( 1 ) . براى آن ذات متعال