تفسير : هنگامى كه مريم به نذر قبول شد ، ميان مجاوران مسجد اختلاف پديد آمد كه او را در پرورش كه بگذارند ؟ بالاخره ، كار به قرعه رسيد ؛ همگان قلمهايى را كه به آن تورات مىنوشتند ، در آب روان افگندند ، و قرار دادند « 1 » كه قلم هركه با جريان آب پيش نرود ، و مخالف آن بازگردد ، حق به دست اوست . در آن امتحان قرعه به نام زكريّا برآمد و حقدار قرار گرفت .
إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكِ بِكَلِمَةٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ وَجِيهاً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ
( 45 )
وقتىكه گفت فرشتگان : اى مريم ، هر آئينه خدا بشارت مىدهد ترا به حكمى از جانب اللّه كه نام آن مسيح عيسى بن مريم است ؛ آبرومند در دنيا و آخرت ؛ و از مقرّبان اللّه است .
تفسير : در قرآن كريم « مسيح » در اينجا و جاهاى ديگر ، و همچنين چندجا در حديث « كلمة اللّه » خوانده شده :
« إِنَّمَا الْمَسِيحُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ كَلِمَتُهُ أَلْقاها إِلى مَرْيَمَ وَ رُوحٌ مِنْهُ »
( نساء ، ركوع 23 ) . اين چنين كلمات اللّه بىشمارند چنان كه جاى ديگر در قرآن مذكور است :
« قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً »
( كهف ، ركوع 12 ) . امّا ، حضرت عيسى را بالتخصيص « كلمة اللّه » و « حكم خدا » گفتن از آن است كه توّلد او بدون سلسلهء اسباب و وساطت پدر فقط به حكم خدا ( ج ) صورت بسته ؛ فعلى كه از سلسلهء عامّه و اسباب عاديّه خارج باشد ، نسبت آن على العموم مستقيما بسوى خدا ( ج ) كرده مىشود « 2 » چنان كه وى تعالى فرمود :
« وَ ما رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَ لكِنَّ اللَّهَ رَمى »
( انفال ، ركوع 2 ) .
تنبيه : كلمهء « مسيح » در عبرانى « ماشيح » يا « مشيحا » بود كه به معنى مبارك است ، و به
هامش
( 1 ) . قرار گذاشتند
( 2 ) . مستقيما به خدا نسبت داده مىشود ؛