قالَ آيَتُكَ أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلَّا رَمْزاً
گفت : نشان تو آن است كه سخن نتوانى به مردم ، سه روز ، مگر به اشارت ؛
تفسير : چون به تو اين حال پيش آيد كه سه شبانهروز بدون اشارت نتوانى با مردم سخن گويى ، و زبان تو محض در ذكر خدا ( ج ) وقف باشد ، بدان كه آنگاه حمل قرار گرفته ! سبحان اللّه چنان نشانى مقرّر فرموده كه علامهء علامه باشد ، و از دريافتن اطّلاع كه شكر نعمت مطلب بود « 1 » ، على وجه الكمال حاضر گردد ؛ گويا ، اگر خواهد غير از شكر و ذكر خدا چيزى ديگر گويد ، گفته نيز نتواند .
وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ
( 41 )
و ياد كن پروردگارت را بسيار ، و تسبيح كن به شام و صبح ؛
تفسير : آنگاه خدا را بسيار ياد كن ! از بامداد تا شام به تسبيح و تهليل بسر آر ! معلوم شد سخن نكردن وى با مردم امر اضطرارى بود ؛ زيرا ، لازم بود در آن ايّام به ذكر و شكر فارغ باشد ؛ امّا ، اشتغال او در ذكر و فكر از روى اضطرار نبود و به آن مأمور شده بود .
وَ إِذْ قالَتِ الْمَلائِكَةُ يا مَرْيَمُ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاكِ وَ طَهَّرَكِ وَ اصْطَفاكِ عَلى نِساءِ الْعالَمِينَ
( 42 )
و آنگاه كه گفتند فرشتگان : اى مريم هر آئينه خدا برگزيده و پاك ساخته ترا ، و فضيلت داده ترا بر زنان عالميان .
هامش
( 1 ) . منظور بود ،