مىنماييم ، براى تعظيم و محبّت خداست ! سابقا احوال بندگانى ذكر شد كه دوستدار خدا ( ج ) بودند ، و خدا ( ج ) ايشان را دوست مىداشت ، و سوانح مسيح به رعايت وفد نجران مشروحا بيان گرديد ؛ اينك اين تمهيد ذكر فرخندهء حضرت خاتم الانبياست ( ص ) كه بعدا معلوم مىشود .
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ
هر آئينه خدا برگزيد آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را ؛
تفسير : در بنى اسرائيل دو تن به نام عمران گذشتهاند : عمران پدر موسى ؛ و عمران پدر مريم . اكثر مفسّران سلف و خلف گفتهاند : در اينجا مراد عمران ثانى است ؛ زيرا ، در آيهء
« إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ »
مراد قصّهء عمران پدر مريم است . چون در اين سوره واقعات خاندانى عمران ثانى يعنى مريم و مسيح مشروحا بيان شده غالبا به اين جهت آن را سورهء آل عمران نام گذاشتهاند .
عَلَى الْعالَمِينَ ( 33 ) ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ
بر عالميان ( زمانهء خودشان ) در حالىكه اولاد بودند بعضى از بعضى ؛
تفسير : در مخلوقات خدا ( ج ) زمين ، آسمان ، خورشيد ، ماه ، ستارگان ، فرشتگان ، جنّ ، احجار و اشجار همه شاملند ، اما آن ملكات روحانى و كمالات جسمانى را كه خدا ( ج ) به علم محيط و حكمت بالغهء خويش ، در ابو البشر حضرت آدم ( ع ) به وديعت گذاشته ، ديگر هيچ مخلوقى را عطاء و انعام نكرده است . آدم را مسجود ملايك قرار داد تا آشكار شود كه اكرام آدم در بارگاه وى از ساير آفريدگان فزونتر است فضل و شرف ، انتخاب و برگزيدگى آدم ( ص ) كه از آن به نبوّت تعبير مىكنيم ، تنها به شخص منفرد وى منحصر نبود ، بلكه در فرزندان او منتقل گرديد و به حضرت نوح رسيد ، و از وى به اولاد او ابراهيم منتقل شد ، و از اينجا ، نوآئين