يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً
روزى كه مىيابد هر كسى آنچه كرده از نيكى حاضر كرده شده ؛ و آنچه كرده از بدى ، آرزو مىكند كاش بودى ميان وى و ميان آن بدى مسافهء دور ؛
تفسير : روز قيامت تمام نيكويىها و بدىها در قبال نظر انسان پديدار مىگردد ، و نامهء اعمالى كه در تمام عمر نموده به دست او داده مىشود . در آن روز ، مجرمين آرزو كنند كه كاش اين روز از ما بعيد مىبود ؛ يا ميان ما و اين اعمال چندان فاصله مىبود كه به آن نزديك هم نمىشديم .
وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ
( 30 )
و مىترساند شما را خدا از خود ؛ و خدا بسيار مهربان است بر بندگان .
تفسير : اين نيز رحمت الهى است كه شما را پيش از ورود ، از آن روز سهمگين آگاه نموده مىترساند ، تا راه سيّئات و خصوصا موالات كافران را بگذاريد ، و به راه نيك سپرى شويد ، و پيش از وقت براى نجات از قهر خداى قهّار تهيه بينيد . اين اسلوب خاصّ قرآن است كه خوف با رجاء ، و رجاء با خوف ، معا متّحد ، توضيح مىشود . درينجا نيز ، براى اعتدال مضمون ترهيب
« وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ »
گفت ؛ يعنى : اگر از خدا بترسيد ، و سيّئات را بگذاريد ، رحمت الهى از شما استقبال مىنمايد ؛ هيچ سبب نوميدى موجود نيست ؛ بيائيد درى را به شما مىنمائيم كه چون به آن درآئيد ، شايستهء رحمت و مغفرت ، بلكه محبوب الهى شويد .
قُلْ إِنْ كُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ
بگو : اگر دوست مىداريد خدا را پس پيروى كنيد مرا ، تا دوست دارد شما را خدا ،