مَقْبُوضَةٌ فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضاً فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمانَتَهُ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَ لا تَكْتُمُوا الشَّهادَةَ وَ مَنْ يَكْتُمْها فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ
( 283 )
بدست آورده شده لازم است ؛ پس اگر اعتبار كند بعضى شما بعضى را ، پس بايد ادا كند آن كس كه اعتبار شده بر وى امانتش را ؛ و بايد كه بترسد از خدا كه پروردگار اوست ؛ و پنهان مكنيد شهادت را ، و كسى كه پنهان مىكند آن را ، پس هر آئينه او ، گناهكار است دل او ؛ و خدا به آنچه مىكنيد خوب داناست .
تفسير : اگر در سفر به قرض مجبور شويد ، و نتوانيد كاتب پيدا كنيد ؛ بايد مديون از دارائى خويش در عوض قرض بهطور گروى به دائن دهد .
فايده : رهن در سفر نسبت به حضر بيشتر ضرورت دارد ؛ زيرا ، كتابت و شهادت در حضر به سهولت ميسّر مىشود ؛ و دائن به آسانى مطمئن مىگردد ، از اين جهت در سفر حكم رهن داده شد ؛ ورنه ، در حال حضر و موجوديّت كاتب نيز گروى درست است ؛ چنانچه « 1 » در حديث موجود است ؛ اگر دائن بر مديون اعتماد كند ، و از وى رهن نخواهد ، بر مديون لازم است كه حقّ دائن را كاملا تأديه كند ؛ از خدا ( ج ) بترسد ، و در تأديهء حق از راه امانت پيش آيد .
لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ إِنْ تُبْدُوا ما فِي
خدا راست آنچه در آسمانهاست و آنچه در زمين است ؛ و اگر آشكارا كنيد آنچه در
هامش
( 1 ) . چنان كه