پس از آن ، اين آيت فرود آمد ، و حكم عام شد كه در راه رضاى الهى به هر كه مال دهيد به ثواب آن نائل مىگرديد ؛ مسلم و غيرمسلم تخصيص ندارد ؛ يعنى ، به كسى كه صدقه مىدهيد ، ضرور نيست « 1 » كه مسلمان باشد ؛ صدقه بايد خاص « 2 » براى رضاى خدا ( ج ) باشد .
لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً
خيرات براى فقيرانى است كه محصور شدند در راه اللّه ؛ نمىتوانند سفر كردن در زمين ؛ مىپندارد ايشان را نادان ( بىخبر از حالشان ) توانگران به سبب سؤال نكردن ؛ تو مىشناسى ايشان را به چهرههايشان ؛ سؤال نمىكنند از مردم به الحاح .
تفسير : دادن صدقه به كسانى ثواب بسيار دارد كه در راه خدا ( ج ) و امور دين چندان مشغول و مقيّد باشند كه از تردّد و تهيّهء طعام و لباس و غيره بازمانند ، و به كسى حاجت نبرند ؛ مانند اهل صفّه كه از اصحاب پيغمبر بودند ؛ براى آموختن علم دين ، و جهاد در مقابل مفسدين فتنهانگيز ، خانمان خود را ترك كردند ؛ و صحبت پيغمبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - را اختيار نمودند .
همچنين ، در اين روزگار ، مسلمانان را لازم است كه به كسانى دستگيرى كنند كه به حفظ قرآن و تحصيل علوم دينى مشغولند . معرفت اين افراد از چهرههايشان ، براى اين است كه چهرهء آنها زرد ، و بدنهايشان لاغر ، و آثار محنت و كوشش از صورتشان آشكار مىباشد .
هامش
( 1 ) . لازم نيست
( 2 ) . فقط